«Η προσέγγιση των επιπτώσεων της πανδημίας στην οικονομική δραστηριότητα της χώρας με τη λογική της κυβέρνησης βλέποντας και κάνοντας, έφερε τελικά τη βαθιά αντεργατική της πολιτική, σε πρώτη φάση να μειώνει τις αποδοχές του ιδιωτικού τομέα κατά 20%, να εισάγει την εκ περιτροπής εργασία και να επιβάλλει την πλήρη διάλυση των εργασιακών σχέσεων.
Και το χειρότερο γίνεται αυτές τις ημέρες και στην πατρίδα μου την Εύβοια, τόσο από τη ΛΑΡΚΟ, που οδηγεί τους εργαζόμενους στην ανεργία με τη γνωστή τροπολογία Χατζηδάκη, όσο και από τη ΤΕΡΝΑ στο Μαντούδι, όπου κι εκεί οι εργαζόμενοι οδηγούνται στην ανεργία με τη λαιμητόμο της εθελούσιας εξόδου.
Ξεκινώ με τις διατάξεις του νομοσχεδίου τις σχετικές με τους χερσαίους και ενάλιους αρχαιολογικούς χώρους, τους ιστορικούς τόπουs, τις προστατευόμενες περιοχές Natura, τη θαλάσσια χλωρίδα και πανίδα, τα δάση και τις δασικές εκτάσεις.
Δίνετε παγκοσμίως την εικόνα μιας Ελλάδας-ξέφραγο αμπέλι, μιας Ελλάδας που δε διστάζει να θυσιάσει το περιβάλλον και τον πολιτισμό.
Πολλά δε από τα άρθρα έρχονται σε ευθεία αντίθεση με τους ισχύοντες νόμους και το Σύνταγμα και είναι σίγουρο ότι θα καταπέσουν στο ΣτΕ. Ένα από αυτά σίγουρα θα ήταν το 31 που αναγκαστήκατε να αποσύρετε.
Αλήθεια κε Υπουργέ γιατί δεν προβλέψατε ότι σε περίπτωση που ο χαρακτηρισμός μιας θαλάσσιας περιοχής ως καταδυτικό πάρκο, αφορά σε περιοχή η οποία έχει χωροθετηθεί με Προεδρικό Διάταγμα (Π.Δ.) ως Περιοχή Οργανωμένης Ανάπτυξης Υδατοκαλλιεργειών (ΠΟΑΥ) ή περιοχή για την οποία εκκρεμεί υπό έκδοση Π.Δ. χωροθέτησης ΠΟΑΥ, να απαιτείται προηγούμενη σύμφωνη γνώμη του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων;
Δεν γνωρίζετε ότι απαιτούνται ειδικοί κανόνες συμβατότητας;
Είναι δυνατόν ένας κλάδος πρωταθλητής στις εξαγωγές να βρίσκεται μπροστά σε προβλήματα που εμποδίζουν το χωροταξικό του σχεδιασμό στα πλαίσια της αειφόρου ανάπτυξής του;
Και το άλλο, μπορεί να καθορίζεται ως μίσθωμα για την παραχώρηση του θαλάσσιου χώρου στα καταδυτικά πάρκα από 5 έως 20 ευρώ το στρέμμα, συμφωνούμε δεν έχουμε διαφορετική άποψη, και στις υδατοκαλλιέργειες που αποτελούν μία από τις καλύτερες παραγωγικές δραστηριότητες του πρωτογενούς τομέα, τα 150 έως 180 ευρώ το στρέμμα;
Έτσι θα βοηθήσετε ένα κλάδο, που από τη μια λόγω κορωνοϊού στην Ιταλία και από την άλλη λόγω υποτίμησης της λίρας στη Τουρκία αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα;
Κι έρχομαι στις ειδικές μορφές τουρισμού που ασφαλώς και δεν είναι μόνο οι καταδύσεις.
Είναι κυρίως εκείνες οι μορφές που μπορούν να αξιοποιήσουν τα πολλαπλά πλεονεκτήματα της υπαίθρου, με την ανάδειξη νέων και καινοτόμων δραστηριοτήτων τουριστικού χαρακτήρα.
Είναι αυτές που θέσπισε η Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ το Δεκέμβριο του 2018 με το νόμο για το θεματικό τουρισμό και τις ειδικές μορφές του.
Θα σταθώ πρωτίστως στον αγροτουρισμό, όχι μόνο γιατί απαντά στο μεγάλο πρόβλημα του τουριστικού χώρου, που είναι η δυνατότητα υπηρεσιών για όλο τον χρόνο, αλλά και γιατί ως ήπια μορφή τουρισμού και ανάπτυξης της υπαίθρου, φέρνει τον κάτοικο της πόλης στο περιβάλλον του χωριού και του δίνει τη δυνατότητα να ενσωματωθεί στις τοπικές συνθήκες.
Η βιοποικιλότητα, η ιστορία, η παράδοση, η γαστρονομία, ο πολιτισμός, τα χωριά, οι παραδόσεις, οι τοπικές γιορτές συνθέτουν όλα μία μοναδικότητα σε κάθε τους μορφή και έκφραση. Δυστυχώς, στην Ελλάδα έχουμε συνδέσει τον αγροτουρισμό μόνο με τους ξενώνες. Δεν συζητάμε αυτό.
Οφείλουμε να στοχεύσουμε στους κατοίκους της υπαίθρου, στο φυσικό περιβάλλον, στην τόνωση της αγροτικής ζωής, ώστε να σταματήσουν να ερημώνουν τα ορεινά χωριά και οι μειονεκτικές περιοχές της χώρας.
Αναφέρω μερικές τέτοιες μορφές αγροτουρισμού, ο οινικός τουρισμός, τα πολυλειτουργικά αγροκτήματα, ο γαστρονομικός τουρισμός κ.ά.
Επιτρέψτε μου πριν κλείσω μια αναφορά σε δύο περιπάτους.
Ένας, για παράδειγμα, σε μια αμπελουργική ζώνη με ένα ποτήρι κρασί στο τέλος της διαδρομής σε ένα οινοποιείο είναι μια σχετικά νέα μορφή τουρισμού, πολλά υποσχόμενη και απόλυτα εναρµονισµένη µε το φυσικό περιβάλλον, που στοχεύει στην ουσιαστική γνωριμία µε τον κάθε τόπο, μέσα από την παράδοση της αμπελουργίας και της οινοποιίας.
Και δεύτερο παράδειγμα, μία πεζοπορία σε ένα ορεινό μονοπάτι που περνά μέσα από μία αιγοπροβατοτροφική μονάδα, που θα καταλήξει σε ένα τυροκομείο για δοκιμή της ΠΟΠ φέτας γεωγραφικής ένδειξης της χώρας, είναι μία από τις χαρακτηριστικές περιπτώσεις οργάνωσης γαστρονομικών ταξιδιών.
Αυτά, λοιπόν και άλλα πολλά, μπορεί να προσφέρει η ελληνική ύπαιθρος και πρέπει οπωσδήποτε να υπηρετηθούν μέσα από μια πολλαπλή δραστηριότητα συνύπαρξης των δύο χώρων, του πρωτογενούς τομέα και του τουρισμού που αποτελεί μονόδρομο πλέον.
Κι αυτές τις μορφές τουρισμού μην τις εκχωρείτε ειδικά στους μεγάλους του χώρου, για έναν και μόνο λόγο, γιατί έχουν κάνει τη διαδικασία του all inclusive θεώρημα.».
