Να αυξηθεί η συμμετοχή στο ΑΕΠ της παραγωγικής Ελλάδας

του Βαγγέλη Αποστόλου, Βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Εύβοιας και πρώην Υπουργού 

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ τη Δευτέρα 22/6/2020 

Τη μνημονιακή περίοδο μόνο δύο τομείς της οικονομικής δραστηριότητας κρατήθηκαν όρθιοι, ο τουριστικός που ανέβασε τη συμβολή του στο ΑΕΠ της χώρας μας στο 22 % και ο πρωτογενής που από 2,7% με την έναρξη των μνημονίων έφτασε στο 3,9% (η πραγματικότητα δείχνει μεγαλύτερο ποσοστό) με τη λήξη τους. 

Η πανδημία όμως του κορωνοϊού ανέδειξε, πέραν της υποχρέωσης για την ενίσχυση των δομών της δημόσιας υγείας και κάτι άλλο, την μεγάλη υποχώρηση του τουριστικού ΑΕΠ. Κι αυτό δημιουργεί μια άλλη υποχρέωση, αυτήν της αναγκαιότητας για διεύρυνση της συμβολής στο ΑΕΠ, της παραγωγικής Ελλάδας. Κι όταν μιλάμε για παραγωγή στη χώρα μας εννοούμε βασικά τον αγροτοδιατροφικό τομέα, ο οποίος όχι μόνο κάλυψε τις διατροφικές ανάγκες αλλά και έδειξε ότι μπορεί να στηρίξει την ανάπτυξη. 

Ολοένα και περισσότεροι, από τον ίδιο τον αγρότη και τον επιχειρηματία του χώρου μέχρι το πολιτικό σκηνικό, αναγνωρίζουν ότι ο αγροτοδιατροφικός τομέας αποτελεί τη μόνη δραστηριότητα που μπορεί να αξιοποιήσει τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που έχουμε στο συγκεκριμένο χώρο. Ο πλούτος των φυσικών πόρων, η βιοποικιλότητα, η καταλληλότητα των εδαφοκλιματικών συνθηκών για την παραγωγή ευρέως φάσματος ποιοτικών προϊόντων με έντονο εξαγωγικό χαρακτήρα, το ανθρώπινο δυναμικό και ο πολιτισμός που είναι ζυμωμένος με τον τόπο, αποτελούν τα πολυτιμότερα, αλλά αναξιοποίητα μέχρι σήμερα, δεδομένα της Ελλάδας, στα οποία πρέπει να βασιστούμε για την παραγωγική ανασυγκρότηση της Υπαίθρου. 

Συνάμα είναι και χώρος που παρουσιάζει υψηλό δείκτη στενών συνεργειών με άλλους κλάδους και τομείς της πραγματικής οικονομίας, όπως μεταποίηση, εξαγωγές, τουρισμός, κ.λ.π... Όλοι αυτοί οι κλάδοι συνδέονται με τον αγροτικό χώρο, επηρεάζονται από τις δραστηριότητές του, εξαρτώνται από τις πρώτες ύλες του και αποτελούν τη βάση για την ανάπτυξη συναφών υπηρεσιών (οικοδομή, ενέργεια, περιβάλλον, τοπικές επενδυτικές πρωτοβουλίες, δράσεις υπέρ της κοινωνικής συνοχής...). 

Το σύνολο των επενδύσεων, της κατανάλωσης και των θέσεων εργασίας αυτού του ευρύτερου οικονομικού συμπλέγματος αφορά την πλειοψηφία των καταναλωτών, του εργατικού δυναμικού και των πολιτών και αποτελεί μια ανάπτυξη που χρειάζεται και μπορεί να πετύχει η χώρα μας. 

Ιδιαίτερα στο τμήμα της μεταποίησης του χώρου και της ανάδειξης των ποιοτικών χαρακτηριστικών των προϊόντων του, υπάρχει και μια τεράστια δυνατότητα για προστιθέμενη αξία, που όχι μόνο θα αυξήσει την ανταγωνιστικότητα, αλλά και θα προσφέρει πρόσθετη απασχόληση και αύξηση στο αγροτικό ΑΕΠ. 

Αν δε η συνέργεια με το τουρισμό συνοδευτεί και με καινοτόμες δραστηριότητες, όπως είναι για παράδειγμα τα πολυλειτουργικά αγροκτήματα που ενσωματώνουν τα πλεονεκτήματά των δύο τομέων, τότε θα σταματήσουν να ερημώνουν τα ορεινά χωριά και οι μειονεκτικές περιοχές της χώρας μας. Τέτοιες δραστηριότητες είναι αυτές που θέσπισε η Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ το Δεκέμβριο του 2018 με το νόμο για το θεματικό τουρισμό και τις ειδικές μορφές του.

Β.Αποστόλου: Θεσμοθετούν μια Ελλάδα που θυσιάζει στο βωμό των επενδύσεων το περιβάλλον και τον πολιτισμό.

Χαλκίδα, 22/5/2020 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ομιλία του Βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην Υπουργού Βαγγέλη Αποστόλου, κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου του Υπουργείου Τουρισμού «Ειδικές μορφές τουρισμού και διατάξεις για την τουριστική ανάπτυξη» 

«Η προσέγγιση των επιπτώσεων της πανδημίας στην οικονομική δραστηριότητα της χώρας με τη λογική της κυβέρνησης βλέποντας και κάνοντας, έφερε τελικά τη βαθιά αντεργατική της πολιτική, σε πρώτη φάση να μειώνει τις αποδοχές του ιδιωτικού τομέα κατά 20%, να εισάγει την εκ περιτροπής εργασία και να επιβάλλει την πλήρη διάλυση των εργασιακών σχέσεων. 

Και το χειρότερο γίνεται αυτές τις ημέρες και στην πατρίδα μου την Εύβοια, τόσο από τη ΛΑΡΚΟ, που οδηγεί τους εργαζόμενους στην ανεργία με τη γνωστή τροπολογία Χατζηδάκη, όσο και από τη ΤΕΡΝΑ στο Μαντούδι, όπου κι εκεί οι εργαζόμενοι οδηγούνται στην ανεργία με τη λαιμητόμο της εθελούσιας εξόδου. 

Ξεκινώ με τις διατάξεις του νομοσχεδίου τις σχετικές με τους χερσαίους και ενάλιους αρχαιολογικούς χώρους, τους ιστορικούς τόπουs, τις προστατευόμενες περιοχές Natura, τη θαλάσσια χλωρίδα και πανίδα, τα δάση και τις δασικές εκτάσεις. 

Δίνετε παγκοσμίως την εικόνα μιας Ελλάδας-ξέφραγο αμπέλι, μιας Ελλάδας που δε διστάζει να θυσιάσει το περιβάλλον και τον πολιτισμό. 

Πολλά δε από τα άρθρα έρχονται σε ευθεία αντίθεση με τους ισχύοντες νόμους και το Σύνταγμα και είναι σίγουρο ότι θα καταπέσουν στο ΣτΕ. Ένα από αυτά σίγουρα θα ήταν το 31 που αναγκαστήκατε να αποσύρετε. 

Αλήθεια κε Υπουργέ γιατί δεν προβλέψατε ότι σε περίπτωση που ο χαρακτηρισμός μιας θαλάσσιας περιοχής ως καταδυτικό πάρκο, αφορά σε περιοχή η οποία έχει χωροθετηθεί με Προεδρικό Διάταγμα (Π.Δ.) ως Περιοχή Οργανωμένης Ανάπτυξης Υδατοκαλλιεργειών (ΠΟΑΥ) ή περιοχή για την οποία εκκρεμεί υπό έκδοση Π.Δ. χωροθέτησης ΠΟΑΥ, να απαιτείται προηγούμενη σύμφωνη γνώμη του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων; 

Δεν γνωρίζετε ότι απαιτούνται ειδικοί κανόνες συμβατότητας; 

Είναι δυνατόν ένας κλάδος πρωταθλητής στις εξαγωγές να βρίσκεται μπροστά σε προβλήματα που εμποδίζουν το χωροταξικό του σχεδιασμό στα πλαίσια της αειφόρου ανάπτυξής του; 

Και το άλλο, μπορεί να καθορίζεται ως μίσθωμα για την παραχώρηση του θαλάσσιου χώρου στα καταδυτικά πάρκα από 5 έως 20 ευρώ το στρέμμα, συμφωνούμε δεν έχουμε διαφορετική άποψη, και στις υδατοκαλλιέργειες που αποτελούν μία από τις καλύτερες παραγωγικές δραστηριότητες του πρωτογενούς τομέα, τα 150 έως 180 ευρώ το στρέμμα; 

Έτσι θα βοηθήσετε ένα κλάδο, που από τη μια λόγω κορωνοϊού στην Ιταλία και από την άλλη λόγω υποτίμησης της λίρας στη Τουρκία αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα; 

Κι έρχομαι στις ειδικές μορφές τουρισμού που ασφαλώς και δεν είναι μόνο οι καταδύσεις. 

Είναι κυρίως εκείνες οι μορφές που μπορούν να αξιοποιήσουν τα πολλαπλά πλεονεκτήματα της υπαίθρου, με την ανάδειξη νέων και καινοτόμων δραστηριοτήτων τουριστικού χαρακτήρα. 

Είναι αυτές που θέσπισε η Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ το Δεκέμβριο του 2018 με το νόμο για το θεματικό τουρισμό και τις ειδικές μορφές του. 

Θα σταθώ πρωτίστως στον αγροτουρισμό, όχι μόνο γιατί απαντά στο μεγάλο πρόβλημα του τουριστικού χώρου, που είναι η δυνατότητα υπηρεσιών για όλο τον χρόνο, αλλά και γιατί ως ήπια μορφή τουρισμού και ανάπτυξης της υπαίθρου, φέρνει τον κάτοικο της πόλης στο περιβάλλον του χωριού και του δίνει τη δυνατότητα να ενσωματωθεί στις τοπικές συνθήκες. 

Η βιοποικιλότητα, η ιστορία, η παράδοση, η γαστρονομία, ο πολιτισμός, τα χωριά, οι παραδόσεις, οι τοπικές γιορτές συνθέτουν όλα μία μοναδικότητα σε κάθε τους μορφή και έκφραση. Δυστυχώς, στην Ελλάδα έχουμε συνδέσει τον αγροτουρισμό μόνο με τους ξενώνες. Δεν συζητάμε αυτό. 

Οφείλουμε να στοχεύσουμε στους κατοίκους της υπαίθρου, στο φυσικό περιβάλλον, στην τόνωση της αγροτικής ζωής, ώστε να σταματήσουν να ερημώνουν τα ορεινά χωριά και οι μειονεκτικές περιοχές της χώρας. 

Αναφέρω μερικές τέτοιες μορφές αγροτουρισμού, ο οινικός τουρισμός, τα πολυλειτουργικά αγροκτήματα, ο γαστρονομικός τουρισμός κ.ά. 

Επιτρέψτε μου πριν κλείσω μια αναφορά σε δύο περιπάτους. 

Ένας, για παράδειγμα, σε μια αμπελουργική ζώνη με ένα ποτήρι κρασί στο τέλος της διαδρομής σε ένα οινοποιείο είναι μια σχετικά νέα μορφή τουρισμού, πολλά υποσχόμενη και απόλυτα εναρµονισµένη µε το φυσικό περιβάλλον, που στοχεύει στην ουσιαστική γνωριμία µε τον κάθε τόπο, μέσα από την παράδοση της αμπελουργίας και της οινοποιίας. 

Και δεύτερο παράδειγμα, μία πεζοπορία σε ένα ορεινό μονοπάτι που περνά μέσα από μία αιγοπροβατοτροφική μονάδα, που θα καταλήξει σε ένα τυροκομείο για δοκιμή της ΠΟΠ φέτας γεωγραφικής ένδειξης της χώρας, είναι μία από τις χαρακτηριστικές περιπτώσεις οργάνωσης γαστρονομικών ταξιδιών. 

Αυτά, λοιπόν και άλλα πολλά, μπορεί να προσφέρει η ελληνική ύπαιθρος και πρέπει οπωσδήποτε να υπηρετηθούν μέσα από μια πολλαπλή δραστηριότητα συνύπαρξης των δύο χώρων, του πρωτογενούς τομέα και του τουρισμού που αποτελεί μονόδρομο πλέον. 

Κι αυτές τις μορφές τουρισμού μην τις εκχωρείτε ειδικά στους μεγάλους του χώρου, για έναν και μόνο λόγο, γιατί έχουν κάνει τη διαδικασία του all inclusive θεώρημα.».