Το Αγιον Ορος αξιώνει χρηματική ικανοποίηση, το Δημόσιο σιωπά (*)

(*) Δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 3/11/2013

Τα 37.000 στρέμματα της Μονής Μεγίστης Λαύρας, στη Σκύρο, πάλι στο προσκήνιο

Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ βουλευτή Ευβοίας του ΣΥΡΙΖΑ

Την ώρα που ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος καλεί τους μοναχούς του Αγίου Ορους να μείνουν μακριά από οικονομικές επενδύσεις και να αφιερωθούν στην αποστολή τους «μέχρι κεραίας», η Μονή Μεγίστης Λαύρας στέλνει αποζημιωτικές αγωγές εκατομμυρίων ευρώ σε όσους διαφώνησαν τόσο με τον τρόπο που έγινε κυρία έκτασης 37.000 στρεμμάτων στη Σκύρο, εισπράττοντας μάλιστα αστρονομική αποζημίωση από το Δημόσιο για την απαλλοτρίωση μιας «δημόσιας» έκτασης, όσο και με την πρόθεσή της να εγκαταστήσει σ' αυτήν 10 αιολικά πάρκα 111 ανεμογεννητριών.

Με αγωγές απαντά η Μονή Μεγίστης Λαύρας σε όσους διαφώνησαν για τα 37.000 στρέμματα

Από έναν πρώτο λογαριασμό προκύπτει ότι πρέπει να έχουν ασκηθεί αγωγές σε Μέσα Ενημέρωσης (κεντρικά και ευβοϊκά), σε δημοσιογράφους και βεβαίως στον υπογράφοντα, συνολικού ποσού που ξεπερνά τα 10 εκατομμύρια ευρώ!

Οι αγωγές

Μεταξύ αυτών και η «Ελευθεροτυπία», που στις 25/10/2008 (εκείνη την εποχή κυριαρχούσε το σκάνδαλο του Βατοπεδίου) στη στήλη του «Ιού του Σαββάτου» αναφερόμενη στο ζήτημα, με το κείμενο «Τα Χρυσοπληρωμένα Χρυσόβουλα του Νικηφόρου Φωκά», αναδείκνυε πόσο πράγματι χρυσοπλήρωσε ο ελληνικός λαός την προκλητική αδιαφορία (τουλάχιστον) που επέδειξαν τα όργανα του Δημοσίου στην υπεράσπιση της δημόσιας γης, δηλαδή του συμφέροντος του ελληνικού λαού. Συνοψίζω τι έγραφε τότε η «Ελευθεροτυπία»:

«Αν στην περίπτωση του Βατοπεδίου, εκτός του σκανδάλου της παραχώρησης από το Δημόσιο της λίμνης Βιστονίδας, είχαμε επιπλέον και το σκάνδαλο της επανάκτησης μέσω ανταλλαγών, στη Σκύρο με τη Μεγίστη Λαύρα έχουν υπάρξει και χειρότερα, όπως:

1Το ελληνικό Δημόσιο, για να καλύψει ανάγκες του Πολεμικού Ναυτικού, κλήθηκε να καταβάλει το 1994 στη Μονή 7,5 δισ. δραχμές για την απαλλοτρίωση 1.935 στρεμμάτων μέσα από δικαστικές διαδικασίες στις οποίες το Δημόσιο δεν υπερασπίστηκε την κυριότητά τους, που ώς τότε, σύμφωνα με γνωμοδότηση του καθ' ύλην αρμοδίου Δασαρχείου Αλιβερίου, "διαχειρίζονται ως δημόσια".

2 Το τίμημα έφτασε μέχρι το αστρονομικό ποσό των 4,2 εκατομμυρίων δρχ./στρέμμα, γιατί δεν προβλήθηκε ο δασικός χαρακτήρας των απαλλοτριούμενων εκτάσεων, αλλά και τα συγκριτικά στοιχεία, όπως κατήγγειλε η Δημοτική Αρχή της Σκύρου, ήταν εξωπραγματικά. Αντίστοιχου χαρακτήρα εκτάσεις στο Γραμματικό Αττικής που αφορούσαν το σκάνδαλο Βατοπεδίου εκτιμήθηκαν από το Σώμα Ορκωτών Εκτιμητών 150.000 δρχ./στρέμμα και μάλιστα 14 χρόνια αργότερα.

3 Το υπουργείο Οικονομικών παραχώρησε ουσιαστικά το 2001 στη Μονή 37.000 στρεμμάτων, παραιτούμενο της σχετικής αναίρεσης που είχε καταθέσει κατά της απόφασης του Εφετείου Αθηνών, χωρίς να λάβει υπόψη του την αντίθετη γνωμοδότηση της γενικής γραμματείας Δασών και Φυσικού Περιβάλλοντος.

4 Ολα τα παραπάνω καλύφθηκαν εκ των υστέρων και νομοθετικά με την προσθήκη, την ύστατη στιγμή, στο άρθρο 15 του Ν. 3208/2003 σχετικής τροπολογίας».

Για όλα όσα έγιναν εις βάρος των δημόσιων οικονομικών και της δημόσιας περιουσίας, αντί να αποδοθούν ευθύνες, βρισκόμαστε σήμερα όλοι όσοι τις αναδείξαμε αντιμέτωποι με αγωγές που έχει καταθέσει εναντίον μας η Μονή Μεγίστης Λαύρας! Ενώ το Δημόσιο σιωπά.

Και το ερώτημα που μπαίνει είναι γιατί ασκούνται οι συγκεκριμένες αγωγές και μάλιστα από ένα ίδρυμα που η αποστολή του είναι αποκλειστικά πνευματική; Πόσω μάλλον του Αγίου Ορους, που, σύμφωνα με χρυσόβουλο του αυτοκράτορα Βασιλείου Α', το 885 ο Αθως ορίστηκε ως αποκλειστικός τόπος διαμονής ασκητών αποκλειομένων οποιωνδήποτε άλλων κοσμικών, ακόμη και ποιμένων ή γεωργών. Φαίνεται ότι τα χρυσόβουλα όταν δεν έχουν εμπράγματη αναφορά, δεν υλοποιούνται!

Η απάντηση, δυστυχώς, δεν είναι μονοσήμαντη και σίγουρα δεν άπτεται ούτε κατ' ελάχιστον του ρόλου της Εκκλησίας, όπως ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος στον ενθρονιστήριο λόγο του (16.02.08) τον περιέγραψε: «Ρόλος της Εκκλησίας», είπε ο κ. Ιερώνυμος, «δεν είναι να αντιπαρατίθεται με οποιαδήποτε πολιτική εξουσία, ιδεολογία ή παράταξη, αλλά να ενώνει τους ανθρώπους με τα έργα και τη στάση της κατά το παράδειγμα του Χριστού». Ούτε βεβαίως με τις απόψεις του κ. Βαρθολομαίου για τις συνθήκες που επικρατούν σήμερα και αποτελούν πρόκληση «συνειδητοποιήσεως των ανθρωπίνων ατελειών και αδυναμιών μας. Πρόκλησιν να αφοσιωθώμεν έκαστος εις το "εφ' ω εκλήθη" και ουχί εις έργα και πράξεις "αλλοτρίας του επαγγέλματος ημών των χριστιανών"».

Ο ρόλος της Εκκλησίας

Ενας πρώτος στόχος μπορεί να είναι ο πλουτισμός, μια και η κερδοσκοπική λειτουργία έχει ήδη εδώ και χρόνια αγγίξει το Αγιον Ορος, πράγμα που φάνηκε ξεκάθαρα στην περίπτωση της Μονής Βατοπεδίου με τις ιερές ανταλλαγές αλλά και της Μεγίστης Λαύρας με τις συνεργασίες της για την επένδυση γιγαντιαίων αιολικών πάρκων στη Σκύρο. Ομως, ευτυχώς, όλες αυτές οι επιδιώξεις τους δεν απέφεραν όλα τα αναμενόμενα, αφού η real estate επέλαση της πρώτης αναχαιτίστηκε εξαιτίας των σκανδαλωδών προεκτάσεών της στην πολιτική ζωή του τόπου, ενώ το ιερό επιχειρείν της δεύτερης στη Σκύρο σκόνταψε στην αντίδραση της τοπικής κοινωνίας, που ανάγκασε τον υπουργό Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής να μην το εγκρίνει.

Ενας δεύτερος στόχος είναι η επιβολή της σιωπής σε όσους αντιστέκονται στις επιχειρηματικές της δραστηριότητες και κυρίως έχουν μια άλλη προσέγγιση στα ζητήματα υπεράσπισης της δημόσιας περιουσίας. Κι ένας τρίτος ίσως είναι ο συνδυασμός και των δύο, σιωπή στους αντιπάλους και χρήμα στους ασκούς μας.

Είναι αυτονόητο ότι είμαστε στην αντίπερα όχθη. Σ' αυτή την όχθη θα μετρηθούμε πόσοι και ποιοι δίνουμε το «παρών».

Το ελληνικό Δημόσιο, πρέπει τώρα, αντί να απεμπολεί τα δικαιώματά του, να υπερασπίζεται μαζί μας τα σπαράγματά του.

Το ιερό επιχειρείν στη Σκύρο σκόνταψε στην άρνηση της τοπικής κοινωνίας.

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ευβοίας Βαγγέλης Αποστόλου έκανε μετά τη συνάντηση του Υπουργού Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής κ. Μανιάτη με τους εκπροσώπους των φορέων της Σκύρου και όσους Βουλευτές Ευβοίας παραβρέθηκαν, την ακόλουθη δήλωση: 

«Θετική η στάση του Υπουργού, ο οποίος ξεκαθάρισε ότι δεν θα υπογράψει την επένδυση των 111 ανεμογεννητριών, συνολικής ισχύος 333 MW της Μονής Μεγίστης Λαύρας στη Σκύρο αν δεν συμφωνεί η τοπική κοινωνία.

Έτσι η καθολική και διαχρονική αντίδραση του Σκυριανού λαού, όπως εκφράστηκε από όλους στη συνάντηση αποτέλεσε τη βασική παράμετρο που οδήγησε στην απόρριψη της επένδυσης. 

Αξίζει όμως να αναφερθεί ότι η νίκη της Σκύρου είχε ως αφετηρία και δύο άλλες παραμέτρους που χρειάζεται να διέπουν τα περιβαλλοντικά κινήματα για να είναι αποτελεσματικά και είναι τόσο η τεκμηρίωση των αντιδράσεων όσο και η ενότητα των συμμετεχόντων.» 

Το ιερό επιχειρείν στοχεύει και πάλι τη Σκύρο (*)

(*) Δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία 24/10/2013

Το δημόσιο συμφέρον επιβάλλει ένα ξεκάθαρο «όχι» σ' αυτή την επένδυση

Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ βουλευτή Ευβοίας ΣΥΡΙΖΑ

Την περασμένη εβδομάδα ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ.Βαρθολομαίος, απευθυνόμενος με αυστηρότητα στους μοναχούς του Αγίου Ορους, τους κάλεσε να αφιερωθούν στην αποστολή τους και να τηρήσουν το «έκαστος εφ' ω ετάχθη», επιτελώντας «άχρι κεραίας τα εκ της κλήσεως ημών απορρέοντα καθήκοντα, μακράν του κόσμου και των του κόσμου, της τύρβης και της ανασφαλείας των λεγομένων οικονομικών και άλλων επενδύσεων».

Φαίνεται πως ο Πατριάρχης δεν βρίσκει «ώτα ευήκοα» στο Ορος, αφού η Μονή Μεγίστης Λαύρας ήδη από το 2005 έχει υποβάλει αίτημα για μια γιγαντιαία επένδυση στη Σκύρο, την εγκατάσταση 10 αιολικών πάρκων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, 111 ανεμογεννητριών, συνολικής ισχύος 333 MW.

Η μη αποδοχή αυτού του έργου από την τοπική κοινωνία είναι καθολική και διαχρονική και έχει εκφραστεί από πολλές ομόφωνες αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου, αλλεπάλληλα ψηφίσματα λαϊκών συνελεύσεων, αντιδράσεις όλων των φορέων και βέβαια από την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας που απέρριψε τη σχετική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων.

Δυστυχώς, το ιερό επιχειρείν στη Σκύρο έχει βρει ώς σήμερα σε επίπεδο κυβέρνησης πιστούς υπηρέτες. Και όπως φαίνεται σ' αυτούς πρωτεύουσα θέση έχει ο σημερινός υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής κ. Μανιάτης, που στις 10 Οκτωβρίου γνωστοποίησε σε επικοινωνία του με το δήμαρχο Σκύρου (τηλεφώνημα κατά το δήμαρχο) ότι «δέχεται πιέσεις από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για να υπογράψει την άδεια».

Ομως αυτή η πίεση δεν προερχόταν από την Ευρωπαϊκή Ενωση, αλλά από συγκεκριμένα ξένα επιχειρηματικά συμφέροντα, όπως προκύπτει από την επιστολή της προηγούμενης ημέρας προς τον κ. Μανιάτη (τη δημοσιοποίησε ο ίδιος ) του επικεφαλής και διευθύνοντος συμβούλου της Ενωσης Ευρωπαϊκής Αιολικής ενέργειας EWEA κ. Thomas Becker, με την οποία του ζητά «να υποστηρίξει το πρότζεκτ των 333 MW στη Σκύρο, ως ένα τέλειο παράδειγμα ενός αιολικού έργου».

Η υποταγή στο ιερό επενδυτικό ενδιαφέρον θα αποτελέσει τη συνταγή της απόλυτης δυσφήμησης των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, αλλά και για τους Σκυριανούς μια πρωτόγνωρη επιθετική ενέργεια. Οι ιδιαίτεροι λόγοι που επικαλούνται οι κάτοικοι του νησιού είναι πολλοί, με σημαντικότερους τις επιπτώσεις τόσο στο περιβάλλον (η περιοχή έχει ενταχθεί στο δίκτυο Natura) όσο και στον τουρισμό (όσοι έχουν επισκεφτεί το νησί το γνωρίζουν καλά).

Ομως υπάρχει και μια άλλη παράμετρος, που εφαρμόζεται σήμερα για τις ανεμογεννήτριες και τις καθιστά πλέον και δυσβάσταχτες σε κόστος για τον ελληνικό λαό και είναι η σύνδεσή τους με ένα καθεστώς επιδοτήσεων. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα του τέλους των ΑΠΕ, που από 0,27 ―/MWH το 2008 έγινε 20,80 ― τον Ιούλιο 2013, δηλαδή η αύξηση έφτασε στο 3.000%! Οπως επίσης είναι αδιανόητο να έχει μειωθεί η αιχμή ζήτησης από 10.000 MW σε 7.500 και ταυτόχρονα με διάφορα τερτίπια να πληρώνει ο ελληνικός λαός σε όλους τους συνδεδεμένους παραγωγούς 300 εκατ. ευρώ, αδιακρίτως αναγκών και εισροών στο σύστημα. Μέχρι και ειδικό τέλος στην ηλεκτρική ενέργεια από λιγνίτη για να κατατίθεται στο ΛΑΓΗΕ θεσπίστηκε τον Νοέμβριο του 2012.

Αν σ' αυτά προστεθεί ότι δεν υπάρχει και κανένα ιδιαίτερο όφελος για την τοπική κοινωνία, αφού και θέσεις εργασίας δεν προκύπτουν και τα αντισταθμιστικά οφέλη είναι ελάχιστα, τότε η συνολική τους προσφορά στην εθνική οικονομία είναι μηδενική.

Το συμφέρον του σκυριανού λαού αλλά και το δημόσιο συμφέρον επιβάλλουν στον υπουργό Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής να πει ένα ξεκάθαρο «όχι» σ' αυτή την επένδυση.

Ας ελπίσουμε ότι θα το πράξει στην αυριανή του συνάντηση με τους Σκυριανούς και τους βουλευτές της Εύβοιας. Αν δεν το πράξει, το «όχι» του σκυριανού λαού θα αντηχεί καθημερινά.

Οσο με αφορά, επειδή είναι γνωστό ότι από το Αγιο Ορος επιδιώκεται και η προσωπική μου σιωπή στην υπεράσπιση του δημοσίου συμφέροντος, με αγωγές εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ που απευθύνουν εναντίον μου, γιατί στις παρεμβάσεις μου αναφέρθηκα και στον τρόπο απόκτησης της γης που προγραμματίζεται η συγκεκριμένη επένδυση, απαντώ με τα λόγια του Πατριάρχη: «Εκαστος εφ' ω ετάχθη».

«Το Άγιο Όρος απαντά με αγωγές εκατοντάδων χιλιάδων Ευρώ» (*)

(*) Δημοσιεύτηκε στη Αυγή της Κυριακής 20/10/2013

Του Βαγγέλη Αποστόλου

Στις 28 Σεπτεμβρίου του 2008, ενώ τη χώρα σκίαζε ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα -όπως χαρακτηρίστηκε- της μεταπολιτευτικής περιόδου, το σκάνδαλο Βατοπεδίου, αρθρογράφησα στην "Αυγή της Κυριακής" με τίτλο «Τα χρυσόβουλα και τα ταπία καλά κρατούν» και αναφέρθηκα υπερασπιζόμενος το δημόσιο συμφέρον (και σε άλλες μου δημόσιες τοποθετήσεις), όπως είχα υπέρτατο χρέος, στα ζητήματα που ανέκυπταν με τη Μονή Μεγίστης Λαύρας Αγίου Όρους.

• Υπάρχει πολίτης σε αυτόν τον τόπο που να πιστεύει ότι όσοι υπερασπιζόμαστε το δημόσιο συμφέρον, ιδιαίτερα σήμερα, μπορούμε να σιωπούμε;

Η επιστημονική μου ιδιότητα (δασολόγος), η κοινωνική μου ευαισθησία για τα ζητήματα αυτά που ασχολούμαι για χρόνια, η μακροχρόνια πολιτική μου διαδρομή (βουλευτής, στέλεχος της Αριστεράς κ.λπ.) και ταυτόχρονα η υποχρέωσή μου να είμαι αντίστοιχος με τις αγωνίες της τοπικής κοινωνίας, που εκφράζονταν πολλαπλώς προς εμένα, αποτελούσε και αποτελεί χρέος. Αυτό, το αυτονόητο χρέος, αγνοήθηκε από τη Μονή και μία μέρα πριν από τα 5 χρόνια άρχισε να κοινοποιεί σωρεία αποζημιωτικών αγωγών, ύψους εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, ότι δήθεν συκοφαντήθηκε. Οι αγωγές αυτές, στον εκπρόσωπο μάλιστα του ευβοϊκού λαού, έχουν ένα κυρίαρχο μήνυμα: τη σιωπή.

Πρόκειται για την απαλλοτρίωση από το Δημόσιο, για ανάγκες του Πολεμικού Ναυτικού, μιας έκτασης 1.935 στρ. που του ανήκε και για την οποία κλήθηκε να καταβάλει το 1994 το εξωπραγματικό ποσό των 7,5 δισ. δρχ., αλλά και την αναγνώριση κυριότητας σε ακόμη 37.000 στρ.

Τα ερωτήματα που γεννήθηκαν από τη διαχείριση των συγκεκριμένων εμπράγματων διαδικασιών, πολλά, όπως:

Α) Για το εμπράγματο καθεστώς των εκτάσεων αυτών το κατά νόμο υπεύθυνο Δασαρχείο Αλιβερίου θα αποφανθεί το 1994 «ότι από τα 1.935 στρ. μόνο τα 11,8 είναι γεωργικές εκτάσεις, ενώ τα υπόλοιπα είναι δασικού χαρακτήρα και σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις των περί Δασών Νόμων και Διαταγμάτων διαχειρίζονται ως Δημόσια».

Πάραυτα με τις αρ. 123/94 και 124/94 αποφάσεις του Μονομελούς Πρωτοδικείου η Μονή Μεγίστης Λαύρας θα αναγνωριστεί δικαιούχος της αποζημίωσης για την απαλλοτρίωση των παραπάνω εκτάσεων, ενώ στο σκεπτικό των αποφάσεων δεν υπάρχει καμία αναφορά στο έγγραφο του Δασαρχείου, αντίθετα είναι χαρακτηριστική η αναφορά στην ανύπαρκτη από πλευράς Δημοσίου υπεράσπιση της περιουσίας του: «Στην προκειμένη υπόθεση το Ελληνικό Δημόσιο, με δήλωσή του που καταχωρήθηκε στα ταυτάριθμα με την παρούσα δίκη πρακτικά, δήλωσε ότι δεν διεκδικεί δικαιώματα επί της απαλλοτριωθείσας εκτάσεως, αλλά επιφυλάσσεται παντός δικαιώματος επ' αυτής». Και πιο κάτω: «Μάλιστα, πέραν του ότι η επιφύλαξη που διατηρήθηκε είναι εντελώς αόριστη, δεν ενισχύεται με κανένα άλλο έγγραφο στοιχείο των υπηρεσιών του Δημοσίου, από το οποίο να πιθανολογούνται και μάλιστα σφόδρα τα τυχόν στο μέλλον άλλωστε σύμφωνα με τη δήλωση δικαιώματα στην απαλλοτριωθείσα έκταση».

Μήπως η παράκαμψη των αρμοδίων για τη διαχείριση τέτοιων εκτάσεων υπηρεσιών, τόσο το 1993 που λήφθηκαν οι αποφάσεις για τις απαλλοτριώσεις όσο και το 1994 για τις καταβολές των αποζημιώσεων, είχε σχέση με την αμφισβήτηση του ιδιοκτησιακού τους καθεστώτος;

Β) Γιατί δεν προβλήθηκε ο δασικός χαρακτήρας των υπό απαλλοτρίωση εκτάσεων ώστε στον υπολογισμό του τιμήματος (άρθρο 6 ν. 998/79) να μην χρησιμοποιηθούν συγκριτικά στοιχεία που οδήγησαν σε εξωφρενικά ποσά αποζημιώσεων;

Για να γίνουν αντιληπτά τα μεγέθη, αρκεί να αναφερθεί ότι αντίστοιχου χαρακτήρα εκτάσεις στο Γραμματικό Αττικής που αφορούσαν το σκάνδαλο Βατοπεδίου εκτιμήθηκαν από το Σώμα Ορκωτών Εκτιμητών με 440 ευρώ (150.000 δρχ.) το στρέμμα, ενώ πριν 14 χρόνια για τη Σκύρο τα Δικαστήρια έφτασαν τη τιμή των 4.200.000 δρχ. (12.325 ευρώ)/στρ.

Γιατί δεν διερευνήθηκε αν τα συγκριτικά στοιχεία που στηρίχτηκαν τα Δικαστήρια απεικονίζουν την πραγματικότητα;

Ήταν χαρακτηριστική η αντίδραση του Δήμου Σκύρου που με σχετικό του έγγραφο προς το Τμήμα Απαλλοτριώσεων του υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών διαμαρτυρήθηκε για το καθεστώς δυσαναλογίας που έχει διαμορφωθεί μεταξύ τιμήματος αποζημίωσης και πραγματικής αγοραίας αξίας αυτών των εκτάσεων.

Γ) Η Μονή Μεγίστης Λαύρας μπορεί να υπάγεται στο αυτοδιοίκητο του Αγίου Όρους, δεν μπορεί όμως να τύχει προνομιακής μεταχείρισης έναντι των άλλων φυσικών ή νομικών προσώπων που σε αντίστοιχες περιπτώσεις ακολουθούν τις διαδικασίες αναγνώρισης κυριότητας μέσω της διοικητικής και δικαστικής οδού, πράγμα που έπραξε εν μέρει η ίδια σε επόμενο χρόνο διά της δικαστικής οδού για ακόμη 37.000 στρ., παρ' ότι έπρεπε, σύμφωνα με τον νόμο, να επιληφθούν αρχικά τα Συμβούλια Ιδιοκτησίας Δασών.

Δ) Κατά τη διάρκεια της δεύτερης αντιδικίας (από το 1997 έως το 2001) μεταξύ του Δημοσίου και της Μονής Μεγίστης Λαύρας για την κυριότητα των 37.000 στρ. το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους με τις θέσεις του και τις παραλείψεις του δεν υπερασπιζόταν το νδημόσιο χαρακτήρα αυτών των εκτάσεων.

Γιατί δέχτηκε να απαντήσει στο ερώτημα και μάλιστα θετικά αν μπορεί να σταματήσει το Δημόσιο τη δίκη και να αποδεχτεί τις αξιώσεις της Μονής, ενώ μπορούσε να δεχτεί ερωτήματα μόνο σε θέματα διοίκησης και διαχείρισης των επίδικων εκτάσεων, δηλαδή ποιος πρέπει να επιμελείται την περιοχή που είναι επίδικη μέχρι να λήξει η αντιδικία; Και που βέβαια, όπως όλοι γνώριζαν, μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν η Δασική Υπηρεσία;

Γιατί δεν ελήφθη υπόψη σχετικό έγγραφο του 1997, που έλαβε από τη Γενική Γραμματεία Δασών και Φυσικού Περιβάλλοντος, σύμφωνα με την οποίο δεν ισχύουν τα διάφορα τουρκικά έγγραφα και γι΄ αυτό δεν εξαιρέθηκε από τις διατάξεις του Β.Δ. του 1936 «περί ιδιωτικών δασών» η Σκύρος κι επομένως ισχύει για τα δάση της το Τεκμήριο Κυριότητας του Δημοσίου; Πόσο μάλλον όταν η ίδια η Μονή παραδέχεται ότι μέχρι το 1947 δεν ήταν κάτοχος και τότε της παραδόθηκε από το Δημόσιο.

Αναρωτήθηκε άραγε κανείς γιατί όλα αυτά καλύφθηκαν εκ των υστέρων και νομοθετικά με την προσθήκη την ύστατη στιγμή (δεν υπήρχε στο σχέδιο νόμου) στο άρθρο 15 του ν. 3208/3 της φράσης «Τα δάση και οι δασικές εν γένει εκτάσεις των περιοχών... και της νήσου Σκύρου του νομού Ευβοίας, τα οποία υπέκειντο σε διαχείριση, ως ιδιωτικά, σύμφωνα με την 70534/30-11-1894 διαταγή του υπουργείου Οικονομικών, αναγνωρίζονται ως ιδιωτικά».

Υπάρχει κανείς πολίτης σ' αυτόν τον τόπο που να πιστεύει ότι ένας βουλευτής, και μάλιστα της Αριστεράς, που έχει αποδείξει στη μακρά πορεία της την προσήλωσή της σε αξίες και αρχές, μπορεί να σιωπά; Υπάρχει πολίτης σε αυτόν τον τόπο που να πιστεύει ότι όσοι υπερασπιζόμαστε το δημόσιο συμφέρον, ιδιαίτερα σήμερα, μπορούμε να σιωπούμε;

Ομιλία του Β.Αποστόλου για το σ/ν του Υπουργείου Περιβάλλοντος: Ρυθμίσεις θεμάτων Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας και άλλες διατάξεις.

Η Σκύρος αντιστέκεται στην εγκατάσταση 111 ανεμογεννητριών της Μονής Μεγίστης Λαύρας

Αν και κανένας δεν πρέπει να διαφωνεί με την προώθηση των ΑΠΕ και ιδιαίτερα των αιολικών πάρκων, κατορθώσατε με τις επιλογές σας, τόσο εσείς όσο και οι προηγούμενοί σας, το ακατόρθωτο:

Καταστήσατε τη φιλικότερη προς το περιβάλλον ενέργεια, όπως είναι η αιολική όχι μόνον εχθρό των τοπικών κοινωνιών αλλά και οικονομικά  δυσβάσταχτη για τον ελληνικό λαό.

H παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από τις ανανεώσιμες πηγές, με την τεχνολογία και το καθεστώς επιδοτήσεων που εφαρμόζεται σήμερα, δεν μπορεί να συνεχιστεί.

Είναι αδιανόητο να έχει μειωθεί η αιχμή ζήτησης από 10.000 ΜWAT σε 7.500 και ταυτόχρονα με διάφορα τερτίπια να πληρώνει ο ελληνικός λαός σε όλους τους συνδεδεμένους παραγωγούς 300 εκατ. ευρώ, αδιακρίτως  αναγκών.

Μέχρι και ειδικό τέλος στην ηλεκτρική ενέργεια από λιγνίτη για να κατατίθεται στο ΛΑΓΗΕ  θεσπίσατε  το Νοέμβριο του 2012.

Τι συνέβη ως τώρα στο χώρο;

Επενδύσεις με ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά που το μεγαλύτερο μέρος του εξοπλισμού τους προερχόταν  από άλλες χώρες , δηλαδή χωρίς προστιθέμενη αξία που σημαίνει δεν δημιουργήθηκαν νέες θέσεις εργασίας.

Με απλά λόγια δεν πρόσφεραν στην εθνική οικονομία... συγκεκριμένα συμφέροντα υπηρέτησαν.

Πάρτε για παράδειγμα το τέλος των ΑΠΕ: Από 0,27€ /μεγαβατώρα το 2008 έγινε 20,80 € τον Ιούλιο 2013 , δηλαδή αύξηση 3000%!!

Άλλο παράδειγμα, τη μέση τιμή πώλησης ηλεκτρικής ενέργειας από φωτοβολταϊκά: Ανέρχεται ακόμη και μετά τη πρόσφατη μείωση στα 350 € /μεγαβατώρα, όταν στην Κύπρο είναι από 74 έως 94 €. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Έπρεπε να είχατε αναμείνει να ωριμάσει η τεχνολογία και να πέσουν οι τιμές, όπως έκαναν άλλες χώρες, για να έχουμε  αποσβέσεις τουλάχιστον 10ετίας, αλλά και σχεδιάσει πόσες και ποιες γαίες θα θυσιαστούν.

Ήταν και για τους αγρότες μια πρόκληση η εγκατάσταση των φωτοβολταϊκών που κατέληξε σε διπλή ζημιά γιατί και τη παραγωγική τους γη παραχώρησαν και θύματα συγκεκριμένων εταιρειών υπήρξαν.

Όσον αφορά τους μεμονωμένους αγρότες, έχουν υποβάλλει περί τις  5.500 αιτήσεις, αλλά υλοποιήθηκαν  μερικές εκατοντάδες, εξαιτίας της έλλειψης ρευστότητας των ίδιων αλλά και σε συνδυασμό με την πολιτική των τραπεζών. Ωστόσο οι 5.500 αγρότες πλήρωσαν για τις αιτήσεις φακέλους από 5.000 € ο καθένας.

Όταν το Φεβρουάριο του 2010 οι Υπουργίνες  της πράσινης ανάπτυξης του ΠΑΣΟΚ, η κ. Μπιρμπίλη με την κ. Κατσέλη, συνεπικουρούμενες από το κ. Σάλλα της Πειραιώς  εξήγγειλαν τη δημιουργία 10 νέων επιχειρηματικών πάρκων σε ισάριθμα νησιά, τους Σκυριανούς τους έζωσαν τα φίδια γιατί ήδη από το 2005 γνώριζαν και είχαν μπει σε ένα αγώνα ανατροπής των σχεδίων της Ι.Μ. Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους να εγκαταστήσει στο νησί τους  10 αιολικά  πάρκα  111 ανεμογεννητριών με συνολική ισχύ 333 ΜW.

Βέβαια από εκείνα τα 10 επιχειρηματικά πάρκα δεν περπάτησε κανένα, η ΡΑΕ ενέκρινε τα δύο, το εξής ένα της Σκύρου.

Πώς να μην αντιδράσουν οι Σκυριανοί  όταν βλέπουν ότι η ίδια η ΡΑΕ μιλάει για ήπια ανάπτυξη των αιολικών πάρκων στα νησιά, βάζοντας ως όριο τη μέγιστη ζήτησή τους σε ηλεκτρική ενέργεια.

Αυτό σας έχουν προτείνει και οι ίδιοι που στη  περίπτωσή τους δεν ξεπερνά τα 4,5 ΜW.

Βέβαια με τις τωρινές ρυθμίσεις και σεις υιοθετείτε ουσιαστικά τις μικρές μονάδες, αλλά δυστυχώς φαίνεται ότι δεν  το κάνετε για τη Σκύρο.

Η υποταγή σας στο ιερό επενδυτικό ενδιαφέρον θα αποτελέσει τη συνταγή της απόλυτης δυσφήμησης των ΑΠΕ αλλά και για τους Σκυριανούς μια άγρια επιθετική ενέργεια.

Δεν θα σταθώ ιδιαίτερα στους  λόγους που επικαλούνται και είναι  οι επιπτώσεις τόσο στο περιβάλλον ( η περιοχή έχει ενταχθεί  στο δίκτυο Natura) όσο και στο τουρισμό (όσοι έχουν επισκεφτεί το νησί το γνωρίζουν καλά). Σας τα έχουν πει και οι ίδιοι και πρέπει να τους ξανακούσετε.

Η μη αποδοχή του έργου από τη τοπική κοινωνία είναι καθολική και διαχρονική και έχει εκφραστεί από πολλές  ομόφωνες αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου, αλλεπάλληλα ψηφίσματα λαϊκών συνελεύσεων, αντιδράσεις όλων των φορέων και βέβαια από τη Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας που απέρριψε τη σχετική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων.

Επιδιώκουν και την προσωπική μου σιωπή με αγωγές εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ γιατί στις παρεμβάσεις μου αναφέρθηκα και  στο τρόπο με τον οποίο τα βυζαντινά  χρυσόβουλα και τα τουρκικά ταπία απέκτησαν νομιμοφάνεια με ευθύνη βεβαίως των θεσμικών οργάνων της πολιτείας και στην απόκτηση της γης που προγραμματίζεται η συγκεκριμένη επένδυση, αγνοώντας το τεκμήριο κυριότητας του Δημοσίου.

Τους απαντώ και θα τους απαντώ: Υπάρχει κανείς πολίτης σ’ αυτόν τον τόπο που να πιστεύει ότι, ένας βουλευτής, και μάλιστα της αριστεράς που έχει αποδείξει στη μακρά πορεία της την προσήλωσή της σε αξίες και αρχές, μπορεί να σιωπά; Υπάρχει πολίτης σε αυτόν τον τόπο που να πιστεύει ότι όσοι υπερασπιζόμαστε το δημόσιο συμφέρον, ιδιαίτερα σήμερα, μπορούμε να σιωπάμε; Δεν πρέπει και τη μάχη θα συνεχίσουμε να τη δίνουμε!