Βαγγέλης Αποστόλου: Η Εύβοια και η Σκύρος αντιστέκονται στις ανεμογεννήτριες

Χαλκίδα, 13 Νοεμβρίου 2022

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Δήλωση του Βαγγέλη Αποστόλου, Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και πρώην Υπουργού, μετά τη συμμετοχή του στην σημερινή συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά των σχεδιαζόμενων έργων εγκατάστασης ανεμογεννητριών στην Εύβοια και τη Σκύρο, που πραγματοποιήθηκε σήμερα στην παραλία της Χαλκίδας.

«Εμείς στην Εύβοια και στη Σκύρο έχουμε πολλούς λόγους για να είμαστε αντίθετοι στην εγκατάσταση έστω και μιας ανεμογεννήτριας.

Γιατί έχουμε ήδη καλύψει τη συμβολή μας στον εθνικό στόχο για αιολική ενέργεια από το 2013, ξεπερνώντας κατά εκατοντάδες τις ανεμογεννήτριες που προβλέπει το ισχύον και σήμερα χωροταξικό σχέδιο του 2008.

Γιατί ακόμη και η ίδια Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (η ΡΑΕ) έχει αποδεχτεί ότι είναι αναγκαία η αναθεώρηση του υπάρχοντος Ειδικού Χωροταξικού όχι μόνο για την εγκατάσταση, αλλά και για την έκκριση των επενδύσεων στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ).

Όλες οι περιοχές της Εύβοιας, ακόμη και οι καμένες, απειλούνται αυτή την ώρα κι ο σπουδαιότερος λόγος είναι η σύνδεση των συγκεκριμένων επενδύσεων με το Ταμείο Ανάκαμψης. Είναι τεράστια τα συμφέροντα που φτάνουν μέχρι την άλωση περιοχών Natura, αλλά και περιοχών όπου υπάρχουν πλήθος άλλων πραγμάτων ιδιαίτερης και μοναδικής περιβαλλοντικής και πολιτιστικής αξίας.

Γι αυτό και πρέπει να δράσουμε σε δύο επίπεδα, το ένα είναι η κινηματική μας λειτουργία, δηλαδή αυτό που κάνουμε σήμερα να το συνεχίσουμε. Και το δεύτερο η προσφυγή μας στη Δικαιοσύνη.

Βλέποντας τόσο οι υποψήφιοι επενδυτές όσο και η Κυβέρνηση ότι στις προσπάθειές που έχουμε κάνει μέχρι σήμερα μας συμπαραστέκονται οι τοπικές κοινωνίες και οι εκπρόσωποί τους τοπική και περιφερειακή Αυτοδιοίκηση έφτασαν μέχρι του σημείου, όχι μόνο να μην αποδέχονται τις απόψεις τους, αλλά και να τις αγνοούν εντελώς και να εγκρίνουν τις Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων χωρίς να έχουν ολοκληρωθεί το νέο Ειδικό Χωροταξικό πλαίσιο για τις ΑΠΕ και οι Ειδικές Περιβαλλοντικές Μελέτες για τις προστατευόμενες περιοχές και τις περιοχές απολύτου προστασίας και Natura. Έφτασαν ακόμη και μέχρι του σημείου να αποδέχονται και εργασίες χωρίς την Απόφαση Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων.

Έχουμε μπροστά μας δύο προσφυγές στο ΣΤΕ τις οποίες πρέπει να κερδίσουμε, η πρώτη αφορά στο Νημποριό Στύρων, όπου η έγκριση της επένδυσης από τον Γ.Γ. Περιβάλλοντος αγνόησε ιστορικούς και αρχαιολογικούς λόγους, και η δεύτερη στις περιοχές Νατούρα της επένδυσης στη βορειοκεντρική Εύβοια.

Ειδικά για τη δεύτερη περίμενα, από τον Υπουργό Περιβάλλοντος να υλοποιήσει τη δέσμευσή του στην ολομέλεια της Βουλής, ότι θα καταθέσει πρωτίστως για διαβούλευση τη πρότασή του για τις προστατευόμενες και Natura περιοχές και μετά θα προβεί σε περαιτέρω ενέργειες. Αντίθετα την οδήγησε σε άμεση εφαρμογή, μια ρύθμιση της λογικής εγώ αποφασίζω και ο γραμματέας μου εκτελεί.

Για όλα αυτά και άλλα είμαστε αντίθετοι και πάνω από όλα, γιατί στηρίζουμε όλους τους φορείς και τους κατοίκους της Εύβοιας που αντιστέκονται στην εγκατάσταση κι άλλων αιολικών πάρκων και δεν ανέχονται οποιαδήποτε υποβάθμιση της περιοχής τους σε σχέση με άλλες περιοχές.»

Βαγγέλης Αποστόλου: Η προσβασιμότητα των ατόμων με αναπηρία πρέπει να είναι αυτονόητη και στην πράξη για τη χώρα μας

Χαλκίδα, 10 Νοεμβρίου 2022

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Εισήγηση του Βαγγέλη Αποστόλου, Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και πρώην Υπουργού, στη Διαρκή Επιτροπή Παραγωγής & Εμπορίου στο σ/ν Υπουργείου Ανάπτυξης και Επενδύσεων «Ενσωμάτωση της Οδηγίας (ΕΕ) 2019/882 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 17ης Απριλίου 2019 σχετικά με τις απαιτήσεις προσβασιμότητας προϊόντων και υπηρεσιών και άλλες επείγουσες διατάξεις για την ενίσχυση της ανάπτυξης».

“Με το παρόν σχέδιο νόμου ενσωματώνεται η Οδηγία 2019/882 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, βάσει της οποίας καθορίζονται οι απαιτήσεις προσβασιμότητας σε προϊόντα και υπηρεσίες, σε μεγάλο βαθμό από τα άτομα με αναπηρία, αποσκοπώντας στην εισαγωγή περισσότερων τέτοιων προϊόντων και υπηρεσιών στην αγορά και στη μείωση των τιμών τους. Κι όλα αυτά υποτίθεται για την ενίσχυση της ανάπτυξης.

Καταρχήν μόνο γι' αυτές τις προβλέψεις κινείται σε θετική κατεύθυνση. Όμως τα μέχρι σήμερα δείγματα γραφής της κυβέρνησης και στον τομέα αυτό, δεν μας αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας για την ουσιαστική εφαρμογή της Οδηγίας στην πράξη.

Ενδεικτικό της απροθυμίας της κυβέρνησης να εφαρμόσει ουσιαστικές πολιτικές ειδικά για τα άτομα με αναπηρία είναι ακόμη και το γεγονός ότι ενώ η τελική προθεσμία για τα κράτη μέλη της ΕΕ να υιοθετήσουν και να ενσωματώσουν την εν λόγω Οδηγία στη δική τους νομοθεσία ήταν η 28η Ιουνίου 2022, στην χώρα μας έρχεται μόλις σήμερα προς ψήφιση.

Ας θυμηθούμε για λίγο τι έχει γίνει μέχρι σήμερα με την εφαρμογή της Οδηγίας 2016/2102 σχετικά με την προσβασιμότητα των ιστότοπων και των κινητών εφαρμογών των οργανισμών του δημόσιου τομέα, η οποία ενσωματώθηκε στην ελληνική νομοθεσία με τον ν. 4727/2020.

Η πρόσβαση των ατόμων με αναπηρία στις δημόσιες υπηρεσίες, είτε με φυσική παρουσία, είτε μέσω του διαδικτύου δεν αποτελεί ακόμη αυτονόητο κεκτημένο στη χώρα μας, αφού μόνο απρόσκοπτη δεν είναι η πρόσβασή τους, και 2 χρόνια μετά μένουν ακόμη πολλά να γίνουν στον τομέα αυτό.

Πρόβλημα φαίνεται να υπάρχει με το θέμα της προσβασιμότητας των πολύ μικρών και των μικρών επιχειρήσεων. Αλλά τόσο αυτό, όσο και ζητήματα που βάζει η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία με την επιστολή που μας έστειλε θα τα συζητήσουμε αναλυτικότερα στην κατ΄άρθρον συζήτηση.

Κ. Υ. παρότι η οδηγία δεν αφορά στα τρόφιμα, στις ζωοτροφές ,στα φυτά, στα ζώα και στα προϊόντα τους, υπάρχει μια πραγματικότητα που βιώνει ο αγροτικός χώρος που μας υποχρεώνει να ασχοληθούμε με αυτόν. Κι αυτή ξεκινά από το καλάθι του νοικοκυριού και φτάνει μέχρι τις διεθνείς αγορές. Και μη μου πείτε κ. Υπουργέ ότι δεν σας αφορά. Έχετε τις σχετικές αρμοδιότητες και ευθύνες, κακώς κατά την αποψή μου, γιατί μόνο στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης έπρεπε αποκλειστικά να ανήκουν αυτά.

Στο πλαίσιο της επικοινωνιακής διαχείρισης της οικονομικής κρίσης που κάνετε προχωρήσατε στο σόου με τίτλο «το καλάθι του νοικοκυριού», το οποίο μετά την πρώτη εβδομάδα εφαρμογής έχει εμφανίσει πολλές αστοχίες και ελάχιστα αποτελέσματα, γεγονός που κατέληξε στην απογοήτευση των καταναλωτών και την καθημερινή παρουσία του Υπουργού στα Σουπερμάρκετ. Από τα έντονα παράπονα των καταναλωτών, για την εκμετάλλευση της κατάστασης από τα Σουπερμάρκετ, ανακοινώσατε στις επιτόπου αυτοψίες σας ότι θα προχωρήσετε σε επιδερμικές παρεμβάσεις, που θα περιορίζονται μόνο σε μεγαλύτερες και ευδιάκριτες ταμπέλες στα προϊόντα και στη διασφάλιση της επάρκειας των προσφερόμενων προϊόντων.

Ασφαλώς και το ξέρετε ότι πολλά προϊόντα μπήκαν στο καλάθι με μειωμένες τιμές, αφού όμως πρώτα αυτές είχαν αυξηθεί 3 ημέρες νωρίτερα! Αυτό αποκαλύπτουν διαγράμματα της πλατφόρμας e-katanalotis με το πως διαμορφώθηκε η μέση τιμή προϊόντων την τελευταία εβδομάδα. Το σύνολο σχεδόν των προϊόντων του καλαθιού έχει ανατιμηθεί τουλάχιστον δύο φορές εντός του 2022! Δηλαδή έχουμε μία τρίτη αύξηση σε πολλά προϊόντα, γεγονός που δεν δικαιολογείται από τις τρέχουσες συνθήκες της αγοράς.

Από την άλλη πλευρά οι μειώσεις των τιμών του καλαθιού μεταφέρονται στον πρωτογενή τομέα σχεδόν αυτούσιες. Άμεσο επακόλουθο είναι η συνεχιζόμενη κερδοφορία των πολυκαταστημάτων, αλλά και η αδυναμία των παραγωγών να ανταποκριθούν στο υψηλό κόστος παραγωγής.

Η ποιοτική υπόσταση των τροφίμων της χώρας μας έχει δεχτεί και θα συνεχίσει να δέχεται επιθέσεις παραπλάνησης και σφετερισμού που έχουν αφετηρία τις διεθνείς συμφωνίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τρίτες χώρες, αλλά και εντός της Ένωσης. Κι αυτό αποτελεί μεγάλο πρόβλημα.

Χαρακτηριστικές περιπτώσεις η προσπάθεια δύο χωρών, μία με μέλος της Ένωσης, τη Τσεχία και η άλλη με τρίτη χώρα, την Ιαπωνία, να προσεταιριστούν το ελληνικό γιαούρτι.

Φτάσαμε μέχρι προσφυγή στα Τσέχικα Δικαστήρια. Η παρέμβαση των δύο Επιτρόπων, του Χόγκαν Γεωργίας και του Ανδρουκαϊτις Υγείας, παράλληλα με τις δικές μας πιέσεις ανάγκασαν τη Τσεχία να αποσύρει τη στάση της.

Επί δικής σας διακυβέρνησης το 2019 ο Έλληνας Πρέσβης στην Ιαπωνία είχε ήδη υπογράψει και είχε παραχωρήσει τη χρήση του ονόματος «ελληνικό γιαούρτι», χωρίς να έχει συνεννοηθεί με κανέναν.

Έτσι, τουλάχιστον, φάνηκε. Και είναι ένα θέμα που με την Ιαπωνία, δεν θα έχει εύκολες ανατροπές. Πόσο μάλλον όταν τεράστιες ποσότητες τέτοιου γιαουρτιού φεύγουν από την Ιαπωνία για να πάνε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Είχατε δεσμευτεί για ΕΔΕ.

Δεν γνωρίζουμε τι έγινε .Τα πράγματα φαίνεται να είναι πιο δύσκολα μετά και την πρόσφατη κύρωση από την Ελληνική Βουλή των συμφωνιών της Ε.Ε. με τη Νότια Αφρική και τον Καναδά , με την οποία η χώρα μας αποδέχτηκε το 2014 το Πρωτόκολλο 3 για την πλήρη προστασία των Γεωγραφικών Ενδείξεων πλην τριών προϊόντων της Ελλάδας, τη Φέτα, την Ελιά Καλαμάτας και την Ρετσίνα, πράγμα που σημαίνει ότι παραδώσατε τη χρήση τους εις το διηνεκές, παρότι εμείς είχαμε διασφαλίσει Δήλωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την αναθεώρηση σε πέντε χρόνια, προς τη κατεύθυνση της απαγόρευσης της χρήσης του συγκεκριμένου όρου.

Είχαμε στα χέρια μας μια δέσμευση-μέρος της Συμφωνίας που μας έδινε το δικαίωμα ακόμη και να μην προχωρήσουμε στην κύρωση, αν δεν είχαν ολοκληρωθεί οι παράμετροι της Συμφωνίας.

Αν δεν ανακληθεί το πρωτόκολλο 3 τα συγκεκριμένα προϊόντα θα κατακτηθούν από τους σφετεριστές τους.

Ένα άλλο σοβαρό ζήτημα που προσεγγίζει η οδηγία είναι η δήλωση συμμόρφωσης με τη σήμανση CE, που αποτελείται από κατασκευαστές, εισαγωγείς, διανομείς, και εποπτικές αρχές της αγοράς. Στόχος της οποίας είναι η εξασφάλιση υψηλού επιπέδου ασφάλειας και προστασίας του γενικότερου κοινού συμφέροντος.

Η σήμανση CE αφορά εκείνα τα προϊόντα που διατίθενται στις αγορές των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και πρέπει να συμμορφώνονται προς το σύνολο της εφαρμοστέας νομοθεσίας. Τοποθετείται στα προϊόντα και βεβαιώνει ότι η παραγωγή πραγματοποιείται σύμφωνα με τις σχετικές οδηγίες και τους εθνικούς νομικούς κανονισμούς.

Για τα προϊόντα χαμηλού κινδύνου η ευθύνη ανήκει στις εταιρείες παραγωγής και εάν οι κατασκευαστές δεν είναι σίγουροι για τα προϊόντα τους, δεν θα πρέπει να θέτουν σήματα CE σε αυτά τα προϊόντα και δεν πρέπει να τα παρουσιάζουν στις αγορές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Διαφορετικά, τα προϊόντα θα συλλέγονται από την αγορά καθώς και ο κίνδυνος νομικών κυρώσεων.

Η ετικέτα CE φέρει μεγάλες ευθύνες στους κατασκευαστές. Ο καταναλωτής έχει το δικαίωμα να ζητήσει αποζημίωση για ζημιές που προκλήθηκαν από αυτό το προϊόν. Δυστυχώς, εξαιτίας της παραποίησης ή κατάχρησης της σήμανσης, δεν υπάρχει ποτέ 100% εγγύηση ότι το προϊόν που φέρει το σήμα CE είναι ασφαλές ή τηρεί τις καθορισμένες απαιτήσεις των οδηγιών ή προτύπων.

Υπάρχουν εταιρείες οι οποίες χωρίς να υποβληθούν σε καμία διαδικασία αξιολόγησης τοποθετούν σήμα CE στα προϊόντα τους, προκειμένου να διεισδύσουν και να κυκλοφορήσουν στην ευρωπαϊκή αγορά. Με την παραπλανητική αυτή πράξη εξαπατούν τους καταναλωτές, με προϊόντα επικίνδυνα, επιβλαβή για τη δημόσια υγεία και ασφάλεια ή και για την προστασία του περιβάλλοντος. Ανέφερα προηγούμενα περιπτώσεις τέτοιας παραπλάνησης με δικά μας προϊόντα στις διεθνείς αγορές. Παραβιάζουν την Νομοθεσία καθώς απαγορεύεται η τοποθέτηση σημάνσεων σε προϊόντα που ενδέχεται να εξαπατήσουν τρίτους ως προς τη σημασία και τη μορφή της σήμανσης CE.

Επομένως τίθεται το ερώτημα είναι αρκετή η δήλωση συμμόρφωσης από τον κατασκευαστή;

Σε όλο το σκεπτικό της οδηγίας αλλά και της νομοθετικής προσέγγισης δεν προβλέπεται κάποιο προληπτικό μέτρο, πλην των κυρώσεων όταν διαπιστωθεί μη συμμόρφωση.

Δεν εξετάζεται η δυνατότητα πιστοποίησης της συμμόρφωσης.

Διότι η σήµανση CE και η πιστοποίηση ενός προϊόντος είναι δυο διαφορετικά πράγµατα. Το σήµα CE ο κατασκευαστής το αποκτά µε µια δήλωση συµµόρφωσης.

Ενώ ένα πιστοποιητικό που εκδίδεται για το προϊόν που κατασκευάζει, του παρέχεται από ένα τρίτο αµερόληπτο και ανεξάρτητο οργανισµό ελέγχου εφόσον το προϊόν του πληροί όλες τις απαιτούμενες προδιαγραφές.

Θα ακούσουμε το κ. Υπουργό, θα μας ενημερώσει μετά την ακρόαση των φορέων και την κατ' άρθρο συζήτηση για τις τροπολογίες που θα φέρει και τότε θα κάνουμε σαφέστερη τη τοποθέτησή μας.”

Βαγγέλης Αποστόλου: Η προσβασιμότητα των αναπήρων πρέπει να εκπροσωπείται όχι μόνο θεσμικά αλλά και ουσιαστικά

Χαλκίδα, 13 Νοεμβρίου 2022

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Τοποθέτηση του Βαγγέλη Αποστόλου, Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και πρώην Υπουργού, στη Διαρκή Επιτροπή Παραγωγής & Εμπορίου, στην κατ' άρθρο συζήτηση του σ/ν Υπουργείου Ανάπτυξης και Επενδύσεων «Ενσωμάτωση της Οδηγίας (ΕΕ) 2019/882 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 17ης Απριλίου 2019 σχετικά με τις απαιτήσεις προσβασιμότητας προϊόντων και υπηρεσιών και άλλες επείγουσες διατάξεις για την ενίσχυση της ανάπτυξης».

“Με την τοποθέτησή μου στην κατ’ άρθρο συζήτηση, θα σταθώ κυρίως στις ρυθμίσεις που έχουν σχέση με την επιφύλαξη μου στην επί της αρχής ψήφο μου και ξεκινώ με το άρθρο που αφορά στην υποχρέωση των παραγωγών κατασκευαστών, αλλά και διανομέων μεταπωλητών, να εφαρμόσουν πλήθος μέτρων στην κατασκευή τους, η συσκευασία τους και διανομή, τις λειτουργίες χρήσης ή συναρμολόγησης, συντήρησης κλπ., που τα καθιστούν προσβάσιμα στους αναπήρους.

Μάλιστα, αναφέρεται στο σχετικό κείμενο ότι, αν ο κατασκευαστής του προϊόντος δεν έχει φροντίσει ώστε αυτό να είναι σύμφωνο με τις διατάξεις του νόμου, η ευθύνη μεταβιβάζεται στον διανομέα μεταπωλητή. Απότα σχόλια όμως, ιδιαίτερα των μεγάλων εταιρειών, κύριε Υπουργέ, κατά τη διαδικασία της διαβούλευσης, σχετικά με την ευθύνη αυτή προκύπτει ότι ο διανομέας δεν έχει την απαραίτητη τεχνογνωσία και τα εργαλεία ώστε να παρέμβει στο προϊόν και η ευθύνη δεν βαρύνει εκείνον.Επομένως, αυτή η διάταξη είναι, ουσιαστικά, κενή περιεχομένου.

Σε ό,τι αφορά στις υπηρεσίες, το ίδιο το άρθρο 5 εξ αρχής περιλαμβάνει δύο μεγάλες εξαιρέσεις. Πρώτον, εξαιρούνται από τη συμμόρφωση οι υπηρεσίες αστικών, προαστιακών και περιφερειακών μεταφορών, που σε μεγάλο βαθμό είναι δημόσιες και, δεύτερον, εξαιρούνται, επίσης, οι πολύ μικρές επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών, που μπορούν να μην προσαρμοστούν με καμία προδιαγραφή ή και γενικότερη υποχρέωση τήρησης απαιτήσεων. Για αυτό και η επιτροπή των ατόμων με αναπηρία προτείνει, τουλάχιστον, να μην απαλλαγούν από τις προδιαγραφές προσβασιμότητας των υποδομών τους, που είναι υποχρέωση απορρέουσα του ΓΟΚ.

Εκεί, όμως, που όλο το πνεύμα του νόμου ανατρέπεται είναι στο άρθρο 14, όπου προβλέπεται ρητά ότι οι φορείς οικονομικού ενδιαφέροντος προμήθειας προϊόντων και υπηρεσιών του δημόσιου ή ιδιωτικού τομέα, μπορούν, καταθέτοντας μια έκθεση όπου να τεκμαίρεται ότι το κόστος ενεργειών εφαρμογής του νόμου τους επιβαρύνει δυσανάλογα, να μην προβούν στις ανάλογες προσαρμογές, στις επιβαλλόμενες προσαρμογές. Μάλιστα οι μικρές επιχειρήσεις προϊόντων μπορούν να επικαλεστούν και το δυσβάσταχτο κόστος χωρίς να συντάξουν αυτήν την έκθεση.

Από τα σχόλια στη διαβούλευση, ακόμη και πολύ μεγάλων εταιρειών, είναι ολοφάνερο ότι καμία δεν προτίθεται να εφαρμόσει το νέο νόμο, βλέποντας στο άρθρο 14 το εργαλείο που τους προσφέρει ο ίδιος ο νόμος για αυτό και αναφέρω έτσι και η συγκεκριμένη εταιρεία. Ο ΟΤΕ, μάλιστα, δηλώνει ένα υπέρογκο ποσό 8 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο από πιθανή ανάγκη προσαρμογής του τηλεοπτικού υλικού της συνδρομητικής του πλατφόρμας, για να στηρίξει εκ νέου την έκθεση που θα καταθέσει.

Σε κάθε περίπτωση, στο σχέδιο νόμου δεν γίνεται καμία συγκεκριμένη μνεία σε πιθανή χρηματοδότηση από πλευράς του Κράτους σε μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις για να φέρουν σε πέρας τις απαραίτητες προσαρμογές.

Πρέπει, κύριε Υπουργέ, να δεσμευτείτε. Σας το είπαν όλοι, τουλάχιστον στη διαδικασία αυτή που αυτή την ώρα υπηρετούμε. Ξέρετε τι θα μείνει στο τέλος; Ότι υπάρχει ζήτημα. Είναι η πραγματική έλλειψη της διάθεσης από το Κράτος να επιχορηγήσει την προσβασιμότητα των αναπήρων πολιτών σε προϊόντα και υπηρεσίες, από αυτήν την περίπτωση και μόνο.Άλλωστε, από το σχέδιο «Ελλάδα 2.0», είναι φανερό ότι τα πολλά χρήματα από το Ταμείο Ανάκαμψης δεν προορίζονται σε μέτρα κατοχύρωσης της προσβασιμότητας, αλλά σε γενικές δράσεις ενημέρωσης για θέματα αποφυγής διακρίσεων και σεβασμού της διαφορετικότητας. Άλλο το ένα πράγμα, άλλο το άλλο.

Με το άρθρο 31, που αφορά στην παραχώρηση ακινήτων που βρίσκονται εντός των ζωνών απολιγνιτοποίησης, δίνεται, στο πλαίσιο του σχεδίου της δίκαιης αναπτυξιακής μετάβασης, η δυνατότητα παραχώρησης εδαφών, τα οποία τελούν υπό τη διαχείριση του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης. Δεν το έχω δει ότι τελούν και πολύ αυτά υπό την εποπτεία του Υπουργείου. Σας το λέω εγώ ως πρώην Υπουργός, γιατί τα έχω παρακολουθήσει από κοντά αυτά τα πράγματα. Δίνεται, λοιπόν, η δυνατότητα μεταβίβασης τους προς την εταιρεία «Μετάβαση Α.Ε.». Ασφαλώς και δεν διαφωνούμε με την αξιοποίηση αυτών των εκτάσεων, όμως η παραχώρηση αυτή δεν συνάδει απολύτως με το γενικότερο πνεύμα της αξιοποίησής τους στον πρωτογενή τομέα, όπως αναφέρεται μέσα στη ρύθμιση που προτείνετε. Με αυτό το άρθρο νομιμοποιείται η «Μετάβαση Α.Ε.» να παρακάμψει διαδικασίες, προκειμένου να αποδώσει κατευθείαν και έναντι τιμήματος, εκτάσεις που βρίσκονται στις ζώνες απολιγνιτοποίησης.

Είναι ιδιαίτερα προβληματικό το γεγονός της μη συμμετοχής της τοπικής κοινωνίας στη διαδικασία, διότι στη σχετική συζήτηση του νομοσχεδίου απολιγνιτοποίησης είχαν κατατεθεί πάρα πολλές προτάσεις για την αξιοποίηση αυτών των εδαφών. Προτάσεις τις οποίες θα επαναλάβουμε στην Ολομέλεια,αλλά εγώ σας λέω από τώρα ότι ασφαλώς μια αξιοποίηση που θα έχει ιδιαίτερο σημείο αναφοράς τον αγροτικό τομέα για αυτές τις εκτάσεις θα την επαναφέρουμε και θεωρούμε ότι αποτελεί τον βασικότερο παράγοντα ήδη μιας απασχόλησης που έχει ο αγροτικός τομέας, αλλά και είναι, ιδιαίτερα μετά ταόσα βιώνει η περιοχή από πλευράς απασχόλησης, να έχουμε μόνη δραστηριότητα, η οποία να μπορεί να τους κρατήσει εκεί να είναι η αγροτική δραστηριότητα.

Κλείνω, κύριε Πρόεδρε, με το άρθρο 34 που αναφέρεται στη μη υποχρέωση υποβολής βεβαιώσεων υλοποίησης από μέλη του Εθνικού Μητρώου Πιστοποιημένων Ελεγκτών. Δεν χρησιμοποίησαν φαίνεται στους ελέγχους, για την πιστοποίηση της εκτέλεσης του επενδυτικού σχεδίου, σύμφωνα με όσα έχουν υποβληθεί και κυρίως δεν χρησιμοποίησαν μηχανικούς. Υπάρχει πρόβλημα με τη διαδικασία των ελέγχων, είναι διάτρητη, είναι μια ακόμη αστοχία που δείχνει την επιπολαιότητα με την οποία παρακολουθείται η διαδικασία των ελέγχων. Και να θυμίσουμε ότι πολύ συχνά πρόκειται για ελέγχους σε επενδυτικά σχέδια πολλών εκατομμυρίων.

Θα πούμε περισσότερα στη β’ ανάγνωση, αλλά κυρίως στην Ολομέλεια, ξεκαθαρίζοντας και πάλι ότι αυτά, ιδιαίτερα που αφορούν την προσβασιμότητα των ανθρώπων οι οποίοι έχουν προβλήματα δυνατότητας, είναι κάτι για το οποίο οπωσδήποτε και εμείς από τη δική μας πλευρά, όχι μόνο αναγνωρίζουμε και συμφωνούμε ότι είναι θετικές οι παρεμβάσεις, αλλά κυρίως στο μεγάλο ζήτημα της πράξης στην εφαρμογή θα είναι για εμάς σημείο αναφοράς στη λειτουργία μας στο συγκεκριμένο χώρο. Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.” 

Η δασική γη στο στόχαστρο - άρθρο Β.Αποστόλου στην ΕφΣυν

 Η δασική γη στο στόχαστρο

Άρθρο του Βαγγέλη Αποστόλου, βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ & πρώην Υπουργού

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών την Τρίτη 8/11/2022

Οι παρεμβάσεις της κυβέρνησης την τελευταία περίοδο στον δασικό χώρο δείχνουν ότι έχει στόχο να αλώσει το δασικό οικοσύστημα της χώρας μας. Είναι πολλές, θα σταθώ στην παράδοση των προστατευόμενων περιοχών και των περιοχών Natura στις ΑΠΕ, στην εξουδετέρωση χιλιάδων πράξεων κήρυξης αναδασωτέων σε εκατομμύρια στρέμματα και κυρίως στην κατάργηση του τεκμηρίου κυριότητας του Δημοσίου.

Το άρθρο 24 του Συντάγματος, που πολλές φορές ώς τώρα επιχειρήθηκε η κατεδάφισή του, κατοχυρώνει ρητά την αρχή της αειφορίας ορίζοντας ότι απαγορεύεται η μεταβολή του προορισμού των δασών εκτός αν προέχει για την εθνική οικονομία η αγροτική εκμετάλλευση ή άλλη χρήση τους που την επιβάλλει το δημόσιο συμφέρον.

Και είναι το άρθρο 117 του Συντάγματος που υπερασπίζεται αυτή την αειφορία, εισάγοντας το περιβαλλοντικό ισοζύγιο με τη διατύπωση ότι δημόσια και ιδιωτικά δάση και δασικές εκτάσεις που καταστρέφονται από πυρκαγιά ή που με άλλον τρόπο αποψιλώνονται [...] δεν αποβάλλουν τον χαρακτήρα που είχαν πριν καταστραφούν και κηρύσσονται υποχρεωτικά αναδασωτέα, αποκλείοντας τη διάθεσή τους για άλλο προορισμό.

Μάλιστα για το άρθρο 117 δεν είχε υπάρξει η παραμικρή αμφισβήτηση, πλην της αδιανόητης απόφασης 2499 /2012 του ΣτΕ που αναφέρει ότι «σκοπός της διάταξης του άρθρου 107 του Συντάγματος, παρά την απόλυτη διατύπωσή της, δεν ήταν η παντελής απαγόρευση οποιασδήποτε επέμβασης σε αναδασωτέα έκταση», εντάσσοντας ουσιαστικά στο συγκεκριμένο ύψιστο δημόσιο συμφέρον το αίτημα για την εγκατάσταση των ΑΠΕ, μια απόφαση που κατέρριψε η Επιστημονική Επιτροπή της Βουλής η οποία ρητά αναφέρει στην έκθεσή της ότι πράξεις κήρυξης αναδασωτέων δεν μπορούν να ανακληθούν.

Επιχείρησαν επίσης με τον κλιματικό νόμο να φέρουν μια τροπολογία για άρση αναδασώσεων με σκοπό την εγκατάσταση ΑΠΕ, που αναγκάστηκαν να την αποσύρουν, αλλά την ξανάφεραν εξουδετερώνοντας ουσιαστικά ένα από τα βασικότερα άρθρα του εκτελεστικού νόμου του Συντάγματος, του 998/79. Κι αυτό το έκαναν χρησιμοποιώντας τη μερική κύρωση των δασικών χαρτών, παρότι γνώριζαν ότι η συγκεκριμένη διαδικασία έχει κριθεί από το ΣτΕ αντισυνταγματική. Η κατάσταση για τον δασικό χώρο γίνεται ακόμη χειρότερη με μια εγκύκλιο που εξέδωσε στις 12/10/2022 ο γ.γ. Δασών, με την οποία εισάγει την κατάργηση του τεκμηρίου κυριότητας του Δημοσίου. Υπάρχει βέβαια ένα ζήτημα αρχής κατά πόσο ένας γενικός γραμματέας μπορεί να εκδώσει μια τέτοια εγκύκλιο.

Το τεκμήριο όμως αυτό υπάρχει εδώ και 187 χρόνια κι ασφαλώς όχι επειδή θέλησαν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις μετά την απελευθέρωση να δημεύσουν τις άγριες γαίες, αλλά γιατί απορρέει από τις Συνθήκες Απελευθέρωσης της χώρας, σύμφωνα με τις οποίες το Ελληνικό Δημόσιο έχει το δικαίωμα να το προβάλλει στις μη καλλιεργούμενες και μη οικοδομήσιμες εκτάσεις συγκεκριμένων περιοχών.

Για τις γαίες για παράδειγμα του λεγομένου Παλαιού Βασιλείου (Στερεά Ελλάδα, Εύβοια, Πελοπόννησο, Κυκλάδες κ.λπ.) που απελευθερώθηκαν το πρώτον από τον τουρκικό ζυγό η Συνθήκη Ανεξαρτησίας προέβλεψε ρητά ότι όσον αφορά το γαιοκτητικό ζήτημα στη διάδοχη κατάσταση, από αυτήν του πρώην οθωμανικού κράτους σε αυτή του Νεοελληνικού, οι ρυθμίσεις θα γίνουν με διαπραγματεύσεις μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας. Την εξειδίκευση αυτή την έκανε το ένα εκ των δύο πρωτοκόλλων του Λονδίνου που εξειδίκευσαν τη Συνθήκη.

Όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις υπερασπίστηκαν το τεκμήριο κυριότητας του Δημοσίου, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα ότι πρόκειται για μαχητό τεκμήριο που παρέχει δυνατότητες αναγνώρισης κυριότητας και σε τρίτους.

Τέτοιες εκτάσεις είναι για παράδειγμα τα περισσότερα ελαιοπερίβολα, τα οποία έχουν συνδεθεί με νομές που φτάνουν μέχρι σήμερα χωρίς αναζητήσεις κυριότητας. Αρκεί η Δήλωση ΟΣΔΕ για να τεκμηριωθεί σε αυτές τις περιπτώσεις η αλλαγή χρήσης. Και η αναγνώριση της κυριότητας γινόταν είτε με νομοθετική παρέμβαση του ελληνικού κράτους, από την πρώτη με το βασιλικό διάταγμα του 1836 μέχρι και την πιο πρόσφατη του νόμου 3203/2003, είτε με αναγνωριστικές αποφάσεις του υπουργού Γεωργίας κατόπιν γνωμοδότησης του Συμβουλίου Ιδιοκτησίας Δασών στο οποίο προσέφευγαν οι ενδιαφερόμενοι, είτε με αμετάκλητες αποφάσεις των τακτικών δικαστηρίων. Αρκεί να ακολουθούνται οι νόμιμες διαδικασίες.

Αναφέρω μια τέτοια πρόσφατη απόφαση. Πριν από έναν χρόνο το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης εξέδωσε απόφαση, που στηρίχτηκε στο τεκμήριο κυριότητας του Δημοσίου, με τη οποία απέρριψε τη διεκδίκηση από το Αγιον Ορος και συγκεκριμένο ιδιώτη έκτασης 17.000 στρ. στη Χαλκιδική που ασφαλώς δεν τη διεκδικούσαν για αγροτική χρήση.

Εδώ μπαίνει το ερώτημα: Θα αντέξει η συγκεκριμένη απόφαση του δικαστηρίου; Το σίγουρο είναι ότι με την εγκύκλιο του γενικού γραμματέα αρχίζει το ξήλωμα του τεκμηρίου κυριότητας του Δημοσίου. Κι αυτό θα αποτελέσει τη μεγαλύτερη επιβράβευση των καταπατήσεων της δημόσιας περιουσίας από καταβολής του ελληνικού κράτους.

Κρίσιμη η νέα περίοδος για τη γεωργία μας.

Άρθρο του Βαγγέλη Αποστόλου, βουλευτή Ευβοίας ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ & πρώην Υπουργού

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΤΟ ΠΑΡΟΝ» την Κυριακή 6/11/2022

Ασφαλώς, ακόμη και οι πιο αισιόδοξοι δεν θα μπορούσαν να προβλέψουν ότι η γεωργία μας θα συνδεόταν με τόσο μεγάλες προκλήσεις, όπως αυτές που διαμορφώθηκαν, ως απόρροια των αλλεπάλληλων κρίσεων που βιώνει ο πρωτογενής τομέας εξαιτίας της πανδημίας, του πολέμου στην Ουκρανία αλλά και της κλιματικής αλλαγής.

Καλείται λοιπόν αυτήν την ώρα ο στρατηγικός σχεδιασμός του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων να δώσει απαντήσεις, με μια κυβέρνηση που δυστυχώς αποδεικνύεται κατώτερη των προσδοκιών των παραγωγών καθώς και των αυξημένων απαιτήσεων από τον αγροτικό χώρο, υπό τις παρούσες έκτακτες συνθήκες.

Έκτακτες συνθήκες που απειλούν τον πυρήνα της παραγωγικής δραστηριότητας και ανταγωνιστικότητας της ελληνικής γεωργίας και κτηνοτροφίας, οι οποίες υπαγορεύουν άμεση και δραστική ανταπόκριση σε επίπεδο προγραμματισμού και λήψης αποφάσεων και κυρίως εκτεταμένη διαβούλευση με τους αγροτικούς φορείς για την εξεύρεση επαρκών και βιώσιμων λύσεων στα συσσωρευμένα προβλήματα.

Οι παραγωγοί βρίσκονται μπροστά στις δραματικές επιπτώσεις της ουκρανικής κρίσης, όπως η ακρίβεια στην ενέργεια (ρεύμα, πετρέλαιο) και στις εισροές (λιπάσματα, φάρμακα, σπόρους, ζωοτροφές, πρώτες ύλες, κ.λπ.), που πλήττει τα εισοδήματά τους και αναζητούν στήριξη που δεν πρέπει να εξαντλείται σε επιδοματικού και περιστασιακού χαρακτήρα ενισχύσεις, αλλά να περιλαμβάνει ταυτόχρονα αξιόπιστα, ολοκληρωμένα και με μεσομακροπρόθεσμο ορίζοντα μέτρα και δράσεις πολιτικής.

Σε αυτήν την κατεύθυνση η κυβέρνηση δείχνει ανεπαρκής, καθώς αδυνατεί να παρακολουθήσει τις εξελίξεις, επιδεικνύοντας χαλαρά αντανακλαστικά στην ουσιαστική και έμπρακτη στήριξη των παραγωγών, που εύλογα διαμαρτύρονται για τις μεγάλες καθυστερήσεις σε όλα τα επίπεδα, από την έγκριση του στρατηγικού σχεδίου της νέας ΚΑΠ και την έγκαιρη ενημέρωσή τους σχετικά με τις αλλαγές που επιφέρει μέχρι την καταβολή των αποζημιώσεων από τον ΕΛΓΑ και των ενισχύσεων.

Παρ’ όλα αυτά, υπήρχε χρόνος, αφού τα εκκρεμή ζητήματα, που έχουν σχέση με το Στρατηγικό μας Σχέδιο (ΣΣ) για τον αγροτικό χώρο, την περιβαλλοντική συμμόρφωση και τη σύνταξη των Διαχειριστικών Σχεδίων Βόσκησης (ΔΣΒ) ήταν υποχρεώσεις γνωστές στη σημερινή κυβέρνηση σχεδόναπό την ανάληψη των καθηκόντων της, το 2019.

Ένα από τα κεντρικά επίδικα της διαβούλευσης με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή αφορούσε την «Πράσινη Αρχιτεκτονική» της νέας ΚΑΠ. Η περιβαλλοντική διάσταση σε συνδυασμό με την κλιματική αλλαγή και την αυξημένη ευαισθητοποίηση της κοινωνίας ως προς τα περιβαλλοντικά θέματα οδήγησε στη διαμόρφωση μιας περισσότερο πράσινης ατζέντας και κατ’ επέκταση στη δέσμευση για ενσωμάτωση της πράσινης στροφής στο σύνολο των πολιτικών της ΕΕ.

Η διαβούλευση συνεπώς για τη νέα ΚΑΠ άπτεται του βαθμού ενσωμάτωσης σε αυτήν των κλιματικών και περιβαλλοντικών στόχων σε βάθος ουσιαστικά πενταετίας (2023 – 2027), με το Συμβούλιο Υπουργών να επιθυμεί μια ήπια προσαρμογή, καθώς οι νέες και πιο φιλόδοξες δεσμεύσεις που θα χρειαστεί να αναλάβουν οι παραγωγοί προϋποθέτουν αφενός περισσότερο χρόνο προσαρμογής και αφετέρου περισσότερους πόρους, οι οποίοι, όπως διαπιστώσαμε από τη συμφωνία για το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο (ΠΔΠ), δεν θα διατεθούν, αφού οι πόροι του για τη νέα ΚΑΠ μειώθηκαν αισθητά σε επίπεδο ΕΕ.

Για να προχωρήσουν όμως οι ενισχύσεις της κτηνοτροφίας πρέπει να συμμορφωθούμε πλήρως και με τις περιβαλλοντικές δεσμεύσεις που αποτυπώνονται στο Στρατηγικό Σχέδιο (ΣΣ) που κατέθεσε με μεγάλη καθυστέρηση η σημερινή κυβέρνηση και στην υποχρέωσή μας για την ολοκλήρωση των Διαχειριστικών Σχεδίων Βόσκησης (ΔΣΒ).

Δυστυχώς, διαπιστώνουμε ότι την ίδια στιγμή που οι γεωργοί και κτηνοτρόφοι μας κινδυνεύουν να εγκαταλείψουν τη δραστηριότητά τους, με καταστροφικές συνέπειες για τους ίδιους και τις οικογένειές τους, η κυβέρνηση δείχνει απροετοίμαστη.

Στα ζητούμενα της κοινωνικοοικονομικής συνοχής των αγροτικών μας περιοχών και στην επισιτιστική επάρκεια και ασφάλεια της χώρας μας πορεύεται χωρίς σχέδιο και προσανατολισμό, παλινωδεί, αναποφάσιστη, μεταξύ πολιτικού οφέλους και πολιτικού κόστους σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο και κυρίως φαίνεται να χάνει κάθε επαφή με τον παραγωγικό κόσμο και τις ανάγκες του.

Η περίοδος που διανύουμε είναι ιδιαίτερα κρίσιμη για το μέλλον του πρωτογενή μας τομέα και δεν πρέπει να χαθεί άλλος πολύτιμος χρόνος, που θα στερήσει τη δυνατότητά του να επανακάμψει. Το βέβαιο είναι ότι σήμερα δεν υπάρχει από την κυβέρνηση σοβαρή πρόταση που να απαντά αξιόπιστα στις συγκεκριμένες προκλήσεις.

Οι παραγωγοί το γνωρίζουν αυτό και θα δώσουν την ηχηρή απάντησή τους στις επικείμενες εκλογές. Ο καιρός γαρ εγγύς.

Βαγγέλης Αποστόλου: Η διαχείριση των θεμάτων πολιτικής προστασίας στο βωμό της επικοινωνίας

Χαλκίδα, 3 Νοεμβρίου 2022

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ομιλία του Βαγγέλη Αποστόλου, Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και πρώην Υπουργού, ως Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου, στην Ολομέλεια της Βουλής με θέμα συζήτησης το νομοσχέδιο του Υπουργείου Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας «Εθνικός Μηχανισμός Εναέριας Έρευνας και Διάσωσης: “Θεοφάνης Ερμής Θεοχαρόπουλος” και διατάξεις για τη λειτουργία του Οργανισμού Αντισεισμικού Σχεδιασμού και Προστασίας».

“Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ειλικρινά σας ομολογώ ότι ήρθα να μιλήσω για το συγκεκριμένο νομοσχέδιο επειδή επιλαμβάνεται θεμάτων για τα οποία έχω μια εμπειρία, αλλά και επειδή νόμιζα ότι μπορούσα κάτι να προσφέρω.

Δυστυχώς όμως επιχειρήθηκε ένα κλίμα πριν από λίγο, ξεκινώντας από την κυρία Αραμπατζή, παραληρηματικό σε βάρος του ΣΥΡΙΖΑ. Πού είναι η κυρία συνάδελφος; Δεν είναι εδώ.

Στο χωριό μου έχουν μια παροιμία, που τη λένε σε όλα τα σπίτια: «Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί». Και γιατί το λέω αυτό; Μόνο μία λειτουργία υπάρχει από πλευράς της Κυβέρνησης. Με τη συμπεριφορά της η Κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός, στο μεγάλο ζήτημα της παρακολούθησης του πολιτικού κόσμου της χώρας, των Βουλευτών, στο μεγάλο ζήτημα της παρακολούθησης Αρχηγού Κόμματος δεν δικαιούται να μιλάει για δημοκρατία, δεν δικαιούται να μιλάει για λειτουργία των θεσμών.

Οι θεσμοί, τουλάχιστον από αυτά που ως σκάνδαλα αναδεικνύονται μέρα με τη μέρα, φαίνεται ότι έχουν αλωθεί από τη Νέα Δημοκρατία. Και θα σας έλεγα ότι σε ένα σημείο πλέον έχουν ξεφύγει τα όρια. Είναι ένας χώρος ο οποίος κινδυνεύει και πάρτε το χαμπάρι: Αν δεν διορθωθείτε, θα σας χαρακτηρίσουν όλους «Πάτσηδες»!

Δεν είναι, κύριε Σιμόπουλε, αυτά που λέτε, ιδιαίτερα για το ΣΥΡΙΖΑ, σωστά. Και θα σας επαναλάβω ένα πράγμα, ότι εμείς -και εγώ προσωπικά το έχω κάνει πολλές φορές- παρουσιάζουμε λύσεις, προτάσεις για τα ζητήματα και όχι μόνο αγνοούνται οι προτάσεις, αλλά κυρίως υφιστάμεθα μία επίθεση. Θα τα πούμε όμως, κύριε Υπουργέ.

Το ζήτημα δεν είναι η επίθεση, αλλά το κατά πόσο θα μπορέσουμε, αναδεικνύοντας τα προβλήματα, να βρούμε λύσεις.

To νομοσχέδιο που συζητάμε σήμερα συμπίπτει με τη συμπλήρωση ενός χρόνου από τη θέσπιση του Υπουργείου Κλιματικής κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, το Σεπτέμβρη του 2021. Μια χρονιά που σημαδεύτηκε δυστυχώς από τις καταστροφικές πυρκαγιές του Αυγούστου, αφού κάηκαν 1,3 εκ στρέμματα δασικής γης, με χαρακτηριστικότερη την ολοκληρωτική καταστροφή της Βόρειας Εύβοιας, που καθιστά και αναπόφευκτη την προσθήκη της στον απολογισμό του έργου του.

Το Υπουργείο ιδρύθηκε τότε, όπως κατ’ επανάληψη έχει κάνει ο Πρωθυπουργός μετά από κυβερνητικές αποτυχίες, για επικοινωνιακούς λόγους και παρά την πανηγυρική τοποθέτηση Υπουργού και Υφυπουργού η συνέχεια ήταν «τραγική».

Την επόμενη χρονιά, στην πυρκαγιά της Πεντέλης, την ώρα της έναρξης οι δυνάμεις της καταστολής τα είχαν χαμένα και η φωτιά μαίνονταν ανεξέλεγκτη εντός του αστικού ιστού.

Ανάλογη ήταν και η αντιμετώπιση της πυρκαγιάς σε άλλες 3 χαρακτηριστικές περιπτώσεις, στην καταστροφή του Ελαιώνα της Άμφισσας που βρίσκεται εντός της ζώνης απόλυτης προστασίας του Δελφικού Τοπίου, στο Εθνικό Πάρκο Δαδιάς που έκαιγε για μέρες το μοναδικής αξίας οικοσύστημά της και στο παπίκιο της Ροδόπης που καίει για πολλές ημέρες.

Είναι τέτοιες αυτές οι πυρκαγιές που εξακολουθούν να στέλνουν κι ένα σκληρό μήνυμα στη Πολιτεία, ότι η προχειρότητα και ο ερασιτεχνισμός στη προσέγγιση των αγροτοδασικών και των περιαστικών δασών καλά κρατεί, γιατί δεν μπορείτε να οργανώσετε σωστά το πιο αδύνατο κομμάτι της αντιπυρικής προστασίας που είναι η έγκαιρη επέμβαση.

Όταν έγινε η μεταφορά της ευθύνης της δασοπυρόσβεσης από τη Δασική στην Πυροσβεστική Υπηρεσία το 1998 είχαμε και τότε πολλές φωτιές, αλλά ένα ελάχιστο ποσοστό εξελίσσονταν σε μεγάλες, γιατί υπήρχε έγκαιρη επέμβαση. Κι αυτή γινόταν βασικά από τους κατοίκους των πληττόμενων περιοχών, που ήταν κυρίως αγρότες και δασεργάτες, δηλαδή είχαν σχέση ζωής με τις καιγόμενες εκτάσεις.

Δυστυχώς, με τη μεταφορά αυτή άρχισε να βιώνει ο δασικός χώρος το παράδοξο, οι έχοντες ως απασχόληση τη διαχείριση του δάσους, δηλαδή οι δασικοί υπάλληλοι και όλοι οι εργαζόμενοι σε αυτό να μη συμμετέχουν όταν καιγόταν, ενώ ταυτόχρονα απομακρύνθηκαν και οι κάτοικοι που ζούσαν από και μέσα στο δάσος.

Η απουσία όμως αυτή όχι μόνο επέτρεψε στη πλειοψηφία των πυρκαγιών να γίνονται μεγάλες, αλλά και έφερε κι ένα άλλο αποτέλεσμα, την εξαφάνιση της πρόληψης και τη θεοποίηση της εναέριας καταστολής.

Είναι αναμφισβήτητο ότι η ύπαρξη αρκετών εναέριων μέσων καταστολής αποτελεί πλέον αναγκαιότητα. Δεν μπορεί όμως αυτή η προσέγγιση να αναιρεί την πρόληψη ως το βασικότερο εργαλείο υπεράσπισής της.

Επίσης σημαίνει αντιπυρικός σχεδιασμός και εργασίες αντιπυρικής προστασίας που ξεκινούν από καθαρισμούς και φτάνουν μέχρι αντιπυρικές ζώνες. Σήμερα το 99% των δασών της χώρας μας στερείται διαχειριστικών εκθέσεων και αντιπυρικών σχεδίων.

Σημαίνει φύλαξη και περιπολίες στα δάση. Σήμερα τα δάση όχι μόνο δεν τα επισκέπτονται πλέον οι άνθρωποι, αλλά ούτε και μπορούν να τα σκίσουν τα αγριογούρουνα που έχουν επεκτείνει το ζωτικό τους χώρο μέχρι τις πλατείες των αστικών περιοχών.

Μα πάνω από όλα πρόληψη σημαίνει και έγκαιρη επέμβαση, δηλαδή ο χρόνος της πρώτης επέμβασης στα επεισόδια να μην ξεπερνά τα 10-15 λεπτά.

Για να υπηρετηθούν όλα αυτά όμως πρέπει να εξασφαλιστεί μια χρηματοδότηση τέτοια που τουλάχιστον θα εξισορροπεί την αντίστοιχη της καταστολής.

Παράλληλα όμως πρέπει να δούμε και μια άλλη καταστροφική οπτική. Οι πυρκαγιές αυτές αφορούν σε σημαντικό βαθμό και τον αγροτικό χώρο που συμβάλλει καθοριστικά στη διαβίωση των κατοίκων σε αυτές τις περιοχές. Περί τους 580.000 πολίτες σε όλη τη χώρα έχουν κύριο ή συμπληρωματικό εισόδημα από τη συγκεκριμένη δραστηριότητα.

Ειδικά η γεωργία από τις πυρκαγιές αυτές χάνει κάθε χρόνο περισσότερα από 50.000 στρ. καλλιεργειών, αλλά και άλλες υποδομές.

Επίσης το 50% των εκτάσεων δασικού χαρακτήρα χρησιμοποιούνται πλέον και από τους κτηνοτρόφους είτε για βόσκηση, είτε για δήλωση ως επιλέξιμες στον ΟΣΔΕ για τις ενισχύσεις. Αυτά σας τα λέω για να συμβάλω στο έργο σας.

Τι είναι το Υπουργείο σας σήμερα; Ένα Υπουργείο «κέλυφος», χωρίς οργανόγραμμα, παρά μόνο αυτό της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας». Αποκαλυπτική για την απήχηση του Υπουργείου στην κοινή γνώμη είναι η δημοσίευση τον Ιούνιο του 2022 των αποτελεσμάτων τής έρευνας, που πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία σας, σχετικά με τις αντιλήψεις των Ελλήνων για την κλιματική αλλαγή, τη σοβαρότητά της και την προσαρμογή των πολιτών σε αυτήν. Καλό θα ήταν να την μελετήσετε σε βάθος πριν μας ξανα κατηγορήσετε ότι απαξιώνουμε το Υπουργείο και την αποστολή του επειδή σχολιάζουμε την διοίκηση που ασκείτε.

Οι περισσότεροι ερωτηθέντες δεν κατανοούν τους παράγοντες που συμβάλλουν στην πρόκληση του φαινομένου της κλιματικής αλλαγής και αδυνατούν να αντιληφθούν τη σοβαρότητα του προβλήματος για τη χώρα μας.

Είναι ανησυχητική και χρήζει προβληματισμού η περιορισμένη εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Οι ερωτώμενοι δηλώνουν σε πολύ μεγάλο ποσοστό ότι τόσο η Πολιτεία (80,7%) όσο και η Ευρωπαϊκή Ένωση (76,1%) δεν αναλαμβάνουν επαρκείς δράσεις για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης.

Οι περισσότεροι θεωρούν τις εθνικές κυβερνήσεις πρωτίστως υπεύθυνες για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης, εκτιμώντας ότι αυτές θα πρέπει να αναζητήσουν λύσεις στο πρόβλημα.

Ιδιαίτερα υψηλό είναι το ποσοστό εκείνων που θεωρούν ότι μετά από καταστροφικές πυρκαγιές στα δάση "φυτρώνουν" ανεμογεννήτριες (55,1%).

Το ποσοστό αυτό στην Εύβοια φτάνει στο 100%, γιατί πριν ελεγχθεί πλήρως η πυρκαγιά του περσινού Αυγούστου ανακοινώθηκε η τοποθέτηση στα καιγόμενα δάση ανεμογεννητριών , που βέβαια μετά την αντίδραση των κατοίκων τις απέσυραν. Ξέρετε πόσο είναι το ποσοστό των ερωτηθέντων που δηλώνουν ότι οι περισσότερες πυρκαγιές είναι αποτέλεσμα σκόπιμου εμπρησμού (73,4%).

Τα στοιχεία αυτά αποδεικνύουν περίτρανα ότι παρά την έντονη ανησυχία, οι ερωτώμενοι αδυνατούν να κατανοήσουν την κλιματική αλλαγή και τις πολιτικές που στοχεύουν στον μετριασμό και την προσαρμογή σε αυτήν, επιβεβαιώνοντας ότι υπάρχει ένα έλλειμμα ουσιαστικής επικοινωνίας ανάμεσα στην επιστήμη, την Πολιτεία και την κοινωνία.

Στο παρόν νομοσχέδιο επιβεβαιώνεται η στρεβλή οργάνωση του Υπουργείου και η έλλειψη σαφούς οργανογράμματος.

Δημιουργείτε μία ακόμα ομάδα εργαζομένων μέσα στο Πυροσβεστικό Σώμα. Εκτός από τους μόνιμους, τους πενταετείς, τους εποχικούς, τις Ειδικές Μονάδες Δασικών Επιχειρήσεων (ΕΜΟΔΕ), τώρα προστίθενται και οι τριετείς διασώστες. Αντί λοιπόν να προχωρήσει η ομογενοποίηση του Πυροσβεστικού Σώματος, έχουμε άλλη μια ομάδα προσωπικού, που θα λειτουργήσει μετά την πάροδο πενταετίας.

Έως τότε προβλέπεται η σύναψη ιδιωτικών συμβάσεων, για την Παροχή Υπηρεσιών Έρευνας και Διάσωσης με πιστοποιημένες εταιρείες που διαθέτουν εναέρια ιδιωτικά μέσα και προσωπικό ιδίως, μέλη πληρώματος χειριστές τεχνικούς, διασώστες, ορειβάτες και εκπαιδευμένο πιστοποιημένο υγειονομικό προσωπικό .

Ασφαλώς και μας βρίσκει σύμφωνους κάθε προσπάθεια για τη διάσωση της ανθρώπινης ζωής, αρκεί όλοι οι εμπλεκόμενοι στις συγκεκριμένες δράσεις να αξιοποιούν όλες τις δυνατότητές τους.

Με αυτό θέλω να πω –και κλείνω, κύριε Πρόεδρε- ότι και εμείς είδαμε βεβαίως αυτή την προσπάθεια μέσα από μία θετική προσέγγιση που είχαμε σε όλες τις συζητήσεις και ότι αυτή η θέση μας πρέπει να ληφθεί υπόψη και να μη δημιουργούμε καταστάσεις που οδηγούν σε ομιλίες σαν και αυτές που βιώσαμε πριν από λίγο, σαν και αυτές τις απαράδεκτες, κάτι που θέλω να τονίσω ιδιαίτερα, για Κοινοβουλευτικούς άντρες και γυναίκες απόψεις. Να είστε καλά, σας ευχαριστώ!”

Βαγγέλης Αποστόλου: Θηλιά στο λαιμό των πυρόπληκτων του 2007 η «εποποιία» Λιβανού- Δούκα.

Χαλκίδα, 31 Οκτωβρίου 2022

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Δήλωση του Βαγγέλη Αποστόλου, Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και πρώην Υπουργού, με αφορμή την απόρριψη της προσφυγής της χώρας μας κατά της απόφασης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από το Γενικό Δικαστήριο της Ε.Ε., με την οποία κρίθηκαν παράνομα τα μέτρα που πάρθηκαν το 2007:

«Η εποποιία, κατά τον πρώην Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων κ. Λιβανό, ήταν ο χαρακτηρισμός της κυνικής ομολογίας του Δημάρχου Σπάρτης κ. Δούκα, στελέχους της Ν.Δ. και πρώην Υπουργού, ότι με το μοίρασμα των χρημάτων παραμονές των εκλογών γύρισαν το παιχνίδι.

Ασφαλώς και έπρεπε να στηριχτούν οι πληγέντες από τις πυρκαγιές, όμως οι διαδικασίες που ακολουθήθηκαν δεν στοιχειοθέτησαν αυτή την αναγκαιότητα, με αποτέλεσμα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή με νέα απόφασή της ( 2020/394 της 7ης Οκτωβρίου 2019) να μην εγκρίνει τα μέτρα που εφάρμοσε η χώρα μας, με τη μορφή επιδοτήσεων επιτοκίου και εγγυήσεων που συνδέονται με τις πυρκαγιές του 2007.

Για την απόφαση αυτή η Ελληνική Δημοκρατία ζήτησε την ακύρωση της, αλλά με, πρόσφατη απόφασή του στις 19/10/2022 το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή.

Αναμενόμενο το αποτέλεσμα αφού όλοι γνωρίζουμε ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εφαρμόζει τα τελευταία χρόνια την αρχή Deggendorf με πιο συστηματικό τρόπο. Κάθε αποδέκτης οφείλει να επιστρέψει όποια παράνομη και ασυμβίβαστη ενίσχυση έχει λάβει. Μάλιστα για αυτούς τους αποδέκτες το κάθε μέλος κράτος οφείλει να αναστείλει την καταβολή νέας ενίσχυσης.

Η παραδοχή των στελεχών της Ν.Δ για γύρισμα του παιχνιδιού ξεσκεπάζει από μέσα το πραγματικό παλαιοκομματικό πρόσωπο της ΝΔ, και αναδεικνύει περίτρανα τον τρόπο που έχουν συνηθίσει να διαχειρίζονται τις κοινωνικές ανάγκες, τον σεβασμό στο δημόσιο χρήμα, αλλά κυρίως για το πως αντιλαμβάνεται τον ρόλο του πολίτη, ως πιόνι στο παιχνίδι για την κατάκτηση της εξουσίας μέσω των πελατειακών σχέσεων.

Είναι μάλιστα σημαδιακές οι αναφορές αυτές γιατί έγιναν την ημέρα που στο Γενικό Δικαστήριο η Ελλάδα προσπαθούσε να αποδείξει ότι όλες αυτές οι μη κοινοποιηθείσες κρατικές ενισχύσεις δεν ήταν παράνομες και δεν εξυπηρετούσαν άλλους σκοπούς.

Δυστυχώς όμως αυτή η συγκεκριμένη πρακτική που ομολόγησαν τα στελέχη της ΝΔ, δεν είναι η μοναδική, ανάλογα τέτοια παιχνίδια έχει κάνει πολλές φορές η συντηρητική παράταξη στον αγροτικό χώρο, συνεπής πάντα στις αρχές του πελατειακού κράτους.

Επειδή μεταξύ άλλων και η υπόθεση των πυρκαγιών έχει συμπεριληφθεί στο Ν.4920/2022 άρθρο 218 για συμψηφισμό με τυχόν ενισχύσεις Covid, περιμένουμε την αντίδραση της κυβέρνησης, θα μείνει απαθής και θα οδηγήσει την χώρα σε νέους καταλογισμούς ή θα αντιμετωπίσει με την πρέπουσα σοβαρότητα το θέμα διορθώνοντας προηγούμενες λανθασμένες επιλογές της.».

Βαγγέλης Αποστόλου: Στόχος τους είναι η άλωση του δασικού οικοσυστήματος της χώρας

Χαλκίδα, 26 Οκτωβρίου 2022

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ομιλία του Βαγγέλη Αποστόλου, Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και πρώην Υπουργού, στην Ολομέλεια της Βουλής με θέμα συζήτησης το σ/ν του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας «Ενσωμάτωση της Οδηγίας (ΕΕ) 2019/944 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 5ης Ιουνίου 2019 σχετικά με τους κοινούς κανόνες για την εσωτερική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας και την τροποποίηση της Οδηγίας 2012/27/ΕΕ και άλλες περιβαλλοντικές διατάξεις».

“Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, υπάρχουν και διατάξεις στο νομοσχέδιο που συζητάμε, όπως για παράδειγμα αυτές που αφορούν το δασικό χώρο, για τις οποίες έχω την αίσθηση ότι δεν ακούστηκαν αρκετές παρεμβάσεις. Ιδιαίτερα για το δασικό χώρο, γιατί δεν πρέπει να ανησυχούμε μόνο όταν βλέπουμε πυρκαγιές, αλλά κυρίως πρέπει να ανησυχούμε την προηγούμενη περίοδο, όταν γίνεται η διαχείριση των εκτάσεων.

Οι παρεμβάσεις που κάνετε, κύριοι της κυβέρνησης, την τελευταία περίοδο στο δασικό χώρο δείχνουν ότι έχετε ένα στόχο, να αλώσετε το δασικό οικοσύστημα της χώρας μας, παραδίδοντας στους επιχειρηματίες των ΑΠΕ, τις προστατευόμενες περιοχές και τις περιοχές Natura, ενώ την ίδια στιγμή εξουδετερώνετε τις πράξεις κήρυξης αναδασωτέων σε εκατομμύρια στρέμματα, εισάγοντας την κατάργηση του τεκμηρίου κυριότητας του Δημοσίου.

Το άρθρο 24 του Συντάγματος, που πολλές φορές ως τώρα, η παράταξή σας επιχείρησε να κατεδαφίσει, αλλά αντισταθήκαμε εμείς, κατοχυρώνει ρητά την αρχή της αειφορίας, ορίζοντας πως απαγορεύεται η μεταβολή του προορισμού των δασών και δασικών εκτάσεων εκτός αν προέχει για την Εθνική Οικονομία η αγροτική εκμετάλλευση ή άλλη χρήση τους που την επιβάλλει το δημόσιο συμφέρον».

Και είναι το άρθρο 117 του Συντάγματος που υπερασπίζεται αυτή την αειφορία, εισάγοντας το περιβαλλοντικό ισοζύγιο με τη διατύπωση ότι «δημόσια ή ιδιωτικά δάση και δασικές εκτάσεις που καταστρέφονται από πυρκαγιά ή που με άλλον τρόπο αποψιλώνονται... δεν αποβάλλουν τον χαρακτήρα που είχαν πριν καταστραφούν. Κηρύσσονται υποχρεωτικά αναδασωτέες και αποκλείεται να διατεθούν για άλλο προορισμό».

Μάλιστα για το άρθρο 117 δεν είχε υπάρξει η παραμικρή αμφισβήτηση, πλην της αδιανόητης απόφασης 2499 /2012 του ΣτΕ που αναφέρει ότι «σκοπός της διάταξης του άρθρου 107 του Συντάγματος, παρά την απόλυτη διατύπωσή της, δεν ήταν η παντελής απαγόρευση οποιασδήποτε επέμβασης σε αναδασωτέα έκταση, εντάσσοντας ουσιαστικά στο συγκεκριμένο ύψιστο δημόσιο συμφέρον το αίτημα για την εγκατάσταση των ΑΠΕ.

Βέβαια την απόφαση αυτή καταρρίπτει σήμερα και η Επιστημονική Επιτροπή της Βουλής που ρητά αναφέρει ότι οι συγκεκριμένες πράξεις κήρυξης αναδασωτέων δεν μπορούν να ανακληθούν -διαβάστε τη σχετική αναφορά στο άρθρο 65.

Κι ενώ την ίδια στιγμή δεν εντάσσονται και πολύ σωστά, οι χιλιάδες κτηνοτρόφοι που την επομένη των πυρκαγιών εκτοπίζονται, όσοι αντέξουν, γιατί οι εκτάσεις που είχαν εγκαταστήσει και βοσκούσαν τα ζώα τους κρίθηκαν αναδασωτέες. Γι αυτούς πρέπει να βρεθεί λύση κι όχι για τους προηγούμενους που έχουν αλώσει τη χώρα.

Επιχειρήσατε και στη Β. Εύβοια ενώ φλεγόταν να εγκαταστήσετε ανεμογεννήτριες. Η αντίσταση των κατοίκων δεν σας άφησε.

Επιχειρήσατε επίσης με τον κλιματικό νόμο να φέρετε με τροπολογία το περιεχόμενο του άρθρου 65 για άρση αναδασώσεων. Την αποσύρατε μετά την αντίδρασή μας. Την ξαναφέρνετε τώρα, εξουδετερώνοντας ένα από τα βασικότερα άρθρα του εκτελεστικού νόμου του Συντάγματος, του 998/79.

Αναφέρετε επίσης ότι οι ρυθμίσεις αυτές ισχύουν από τη μερική ή ολική κύρωση των δασικών χαρτών. Δεν γνωρίζετε ότι η μερική κύρωση έχει κριθεί από το ΣτΕ αντισυνταγματική; Γιατί την επαναφέρετε;

Αλήθεια γιατί ξεχνάτε μια άλλη διαδικασία για την εγκατάσταση των ΑΠΕ, το χωροταξικό, που οι δικοί σας, ο Δαγούμας, ο Μπακαγιάννης θεωρούν ως απαραίτητη;

Βέβαια τα πράγματα γίνονται χειρότερα με τη γνωστή εγκύκλιο του Γ. Γραμματέα Δασών, που εισάγει την κατάργηση του τεκμηρίου κυριότητας του Δημοσίου, αφού πλέον μόνο το Δημόσιο είναι υποχρεωμένο να αναδείξει με στοιχεία τη κυριότητα κι όχι ο ιδιώτης.

Το τεκμήριο αυτό υπάρχει, όχι επειδή θέλησαν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις μετά την απελευθέρωση να δημεύσουν τις άγριες γαίες, αλλά γιατί απορρέει από τις Συνθήκες Απελευθέρωσης της χώρας.

Για σας η συμβίβαση του 1835 δεν λέει τίποτα. Για μας λέει ότι το Ελληνικό Δημόσιο έχει το δικαίωμα να προβάλλει το τεκμήριο κυριότητας στις μη καλλιεργούμενες και μη οικοδομήσιμες εκτάσεις. Καταθέτω σχετική μελέτη ενός αξιόλογου επιστήμονα, του Λευτέρη Φραγκιουδάκη για να προβληματιστούν οι συνεργάτες σας τι συμβαίνει με τη λεηλασία της δημόσιας περιουσίας.

Τέτοιες εκτάσεις είναι όντως τα περισσότερα ελαιοπερίβολα, που όμως έχουν συνδεθεί με νομές που φτάνουν μέχρι σήμερα, χωρίς αναζητήσεις κυριότητας. Αρκεί η Δήλωση ΟΣΔΕ για να τεκμηριωθεί σε αυτές τις περιπτώσεις η αλλαγή χρήσης.

Όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις υπερασπίστηκαν το τεκμήριο κυριότητας του Δημοσίου αναδεικνύοντας ταυτόχρονα ότι πρόκειται για μαχητό τεκμήριο, που παρέχει δυνατότητες αναγνώρισης κυριότητας και σε τρίτους.

Είτε με νομοθετική παρέμβαση του ελληνικού κράτους, από την πρώτη με το Βασιλικό Διάταγμα του 1836 μέχρι και τη πιο πρόσφατη του νόμου 3203/2003, είτε με αναγνωριστικές αποφάσεις του υπουργού Γεωργίας κατόπιν γνωμοδότησης του Συμβουλίου Ιδιοκτησίας Δασών στο οποίο προσέφυγαν οι ενδιαφερόμενοι, είτε με αμετάκλητες αποφάσεις των τακτικών δικαστηρίων. Αρκεί να ακολουθηθούν οι νόμιμες διαδικασίες.

Πριν ένα χρόνο το τριμελές εφετείο Θεσσαλονίκης εξέδωσε μία απόφαση, που στηρίχτηκε στο τεκμήριο κυριότητας του Δημοσίου,με τη οποία απέρριψε τη διεκδίκηση από το Άγιον Όρος και συγκεκριμένο ιδιώτη μίας έκτασης 17.000 στρ στη Χαλκιδική. Τι θα κάνετε; Θα την ανατρέψετε; Πιστεύετε δηλαδή ότι την διεκδικούσαν για αγροτική χρήση;

Και κλείνω με την πλατφόρμα για τη λεγόμενη τακτοποίηση των αυθαιρέτων στα δάση, που δεν είναι κάτι διαφορετικό από μια ακόμη απόπειρα εγκλωβισμού του προβλήματος στις γνωστές οικιστικές πυκνώσεις, που απορρίφθηκαν ως αντισυνταγματικές, τόσο με απόφαση του πέμπτου Τμήματος του ΣτΕ, όσο και της ολομέλειας.

Εσείς όχι μόνο δεν συμμορφωθήκατε με τις συγκεκριμένες αποφάσεις, αλλά και επανέρχεστε οδηγώντας τα πράγματα σε Προεδρικά Διατάγματα για να κερδίσετε χρόνο.

Όλη αυτή η διαδικασία για να φτάσει ως πρόταση στο ΣτΕ απαιτεί χρόνο, που σημαίνει ότι όσοι πολίτες υποβάλουν αίτημα δεν θα αποφύγουν την αιχμαλωσία των εκλογών.

Γι αυτό και η ανταπόκριση ως σήμερα είναι ελαχιστότατη. Από τα εκατοντάδες χιλιάδες αυθαίρετα ανταποκρίθηκαν σε ένα μήνα λιγότερα από εκατό.

Το έχω ξαναπεί: Η αντιμετώπιση αυτής της παράνομης δόμησης προαπαιτεί την άμεση καταγραφή των αυθαιρέτων και την κατάταξή τους κατά χρόνο κατασκευής, κατά χρήσεις γης, κατά παραβατικότητα πολεοδομική και κατά κοινωνικές ανάγκες που καλύπτουν.

Η καταγραφή αυτή δεν είναι δύσκολη και μπορούσε ήδη να έχει ενταχθεί στη διαδικασία κατάρτισης του εθνικού κτηματολογίου και των δασικών χαρτών, μέχρι το στάδιο της ανάρτησης. Σε αυτό το στάδιο πρέπει να γίνει η οποιαδήποτε θεραπεία των προβλημάτων που η νομιμοποίησή τους αντίκειται στις διατάξεις του Συντάγματος και τη νομολογία του ΣτΕ και δεν είναι άλλη από το χωροταξικό και το πολεοδομικό σχεδιασμό.”

Πως χάθηκε η προστασία της φέτας στις διεθνείς αγορές

Άρθρο του Βαγγέλη Αποστόλου, βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ & πρώην Υπουργού

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα Agrenda Σάββατο 22- Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2022

Στις 12 Οκτωβρίου ολοκληρώθηκε στη Βουλή ένας κύκλος διαδικασιών που παρέδωσε το εμβληματικότερο προϊόν της γεωργίας μας, τη φέτα, έρμαιο στις διεθνείς αγορές. Πρόκειται για την εμπορική συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης με το Καναδά, που ακολούθησε αυτήν με το ίδιο περιεχόμενο της 12/02/2021 με τη Νότια Αφρική.

Ας δούμε όμως πώς φτάσαμε εδώ και τι έπρεπε να κάνουμε για να μη φτάσουμε.

Τι παραλάβαμε εμείς ως κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ; Μια καταρχήν συμφωνία του Οκτωβρίου του 2014, όταν προήδρευε της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ο πρώην πρωθυπουργός, ο κ. Σαμαράς, η οποία προέβλεπε με βάση το Πρωτόκολλο 3 την πλήρη προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων πλην τριών προϊόντων της Ελλάδας, τη Φέτα, την Ελιά Καλαμάτας και τη Ρετσίνα. Τα προβλήματα όμως που δημιούργησε αυτή η κατ' αρχήν συμφωνία είναι πολλά, με χαρακτηριστικότερο αυτό του Πρωτοκόλλου 3 που αφήνει εκτός πλήρους προστασίας 3 από τα 29 ελληνικά προϊόντα, μεταξύ των οποίων τη φέτα.

Έτσι η συμβαλλόμενη χώρα θα χρησιμοποιεί ανενόχλητη τις ονομασίες ελληνικών ΠΟΠ και ΠΓΕ στην αγορά της, όπου υπάρχουν τουλάχιστον από το 1975 τυριά που κυκλοφορούν με την ονομασία «φέτα» και ουσιαστικά έχουν δημιουργήσει τη ζήτηση για το συγκεκριμένο τυρί όλα αυτά τα χρόνια. Επόμενο είναι να συνεχίσουν να διακινούν οποιοδήποτε λευκό τυρί, από αγελαδινό γάλα κυρίως, με την ονομασία «φέτα». Συνεπώς, θα παγιωθεί η κατάχρηση του όρου «φέτα» από όλες τις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στις δύο συμβαλλόμενες χώρες.

Ειδικά για τα προϊόντα του αγροτικού χώρου, ενώ στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή τα χειριζόταν ο επίτροπος Γεωργίας, στη χώρα μας ήταν αρμοδιότητα των υπουργείων Εξωτερικών και Ανάπτυξης, που είχαν ουσιαστικά αποδεχθεί την κατάσταση. Από την πλευρά του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων δεν υπήρξε κάποια αξιοσημείωτη αντίδραση.

Αυτή την κατάσταση παραλάβαμε ως κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ το 2015.

Τι κάναμε εμείς; Στο πρώτο Συμβούλιο Υπουργών Γεωργίας, τον Μάρτιο του 2015, σε παρέμβασή μου αναφέρθηκα στις δύο συμφωνίες που θα μας δημιουργήσουν μεγάλο πρόβλημα και είναι η SADC με τη Νότια Αφρική και η CETA με τον Καναδά, τονίζοντας ότι δεν μπορεί να γίνουν αποδεκτές.

Υπήρξαν αλλεπάλληλες συναντήσεις με τον επίτροπο Γεωργίας κ. Hogan στις οποίες δηλώναμε ξεκάθαρα ότι τα αποτελέσματα αυτών των συμφωνιών είναι εξαιρετικά δυσμενή για τη χώρα μας. Από τον Ιανουάριο του 2016 η ελληνική πλευρά βρισκόταν σε συνεχείς διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για να βρεθεί τρόπος επίλυσης του προβλήματος στη συμφωνία, αλλά και του σωρευτικού προβλήματος που είχε δημιουργηθεί για την προστασία των ελληνικών Γ.Ε. στο σύνολο των εμπορικών συμφωνιών που διαπραγματευόταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Η επιμονή και η αποφασιστικότητα στις διαπραγματεύσεις μας έφεραν καρπούς σε ένα παιχνίδι όπου είμαστε μόνοι μας. Αποδεχθήκαμε την προσωρινή έναρξη της συμφωνίας με τη Ν. Αφρική τον Οκτώβριο του 2016, με τον όρο ότι η Κομισιόν θα λάβει ρητά υπόψη τις ανησυχίες της Ελλάδας για τις Γ.Ε.

Γι' αυτό και δεσμεύτηκε να επιτύχει το καλύτερο δυνατό επίπεδο προστασίας για τις καταχωρισμένες Γ.Ε. της Ένωσης στις τρέχουσες ή μελλοντικές διαπραγματεύσεις εμπορικών συμφωνιών εντός πέντε ετών από την έναρξη ισχύος της προσωρινής Ε.Ε.-SADC. Δηλαδή μέχρι τον Οκτώβριο του 2021 να έχει ξεκινήσει και την αναθεώρηση με στόχο εντός πενταετίας να μη χρησιμοποιείται ο όρος «φέτα» σε κανένα προϊόν της Νότιας Αφρικής. Ανάλογη δέσμευση υπάρχει και για τη συμφωνία CETA με το Καναδά.

Οι παραπάνω δεσμεύσεις δεν είναι απλά λόγια, αποτελούν το περιεχόμενο της Δήλωσης που συμφωνήσαμε στο Αϊντχόβεν της Ολλανδίας στις 29/5/2016 ο Επίτροπος κ. Hogan με τον κ. Francis εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κι εγώ με τον Γ. Γραμματέα κ. Χαρ. Κασίμη εκ μέρους της ελληνικής Κυβέρνησης, η οποία ενσωματώθηκε στη συμφωνία, όπως επίσης ενσωματώθηκε και η διακριτή δήλωση της Ελλάδας που επικαλείται τη Δήλωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Ο τότε εκπρόσωπος Τύπου της Κομισιόν και σημερινός Επίτροπος Μαργαρίτης Σχοινάς χαρακτήρισε τη συμφωνία έτσι όπως διαμορφώθηκε ως άνευ προηγουμένου επιτυχία, αφού με τη Δήλωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ελλάδας, που ενσωματώθηκαν, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεσμεύεται να δρομολογήσει διαδικασία αναθεώρησης του σχετικού με τις Γ.Ε. Πρωτοκόλλου 3 με στόχο να πετύχει το ίδιο επίπεδο προστασίας για όλες τις Γ.Ε. που περιλαμβάνονται στο πρωτόκολλο, συμπεριλαμβανομένης της φέτας.

Έτσι είχαμε στα χέρια μας μια δέσμευση-μέρος της συμφωνίας που μας έδινε το δικαίωμα ακόμη και να μην προχωρήσουμε στις κυρώσεις αν δεν είχαν ολοκληρωθεί όλες οι παράμετροι της συμφωνίας.

Δυστυχώς η σημερινή Κυβέρνηση δεν έκανε τίποτα για να υλοποιηθεί η δέσμευση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Αντίθετα με τις δύο κυρώσεις που προχώρησε όχι μόνο απεμπόλησε το δικαίωμά μας που απορρέει από τη συμφωνία, αλλά και παρέδωσε τη φέτα στους σφετεριστές της.

Δεν μπόρεσα να εξηγήσω επίσης και τη στάση του Υπουργών Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. Τους αγνόησαν ή αδιαφόρησαν; Το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο.

Όλοι όσοι συνέβαλαν στην κύρωση των συγκεκριμένων συμφωνιών και είναι να γνωρίζουν ότι αυτές θα αποτελούν πλέον τον πολιορκητικό κριό στις διεθνείς αγορές για τα αγροτικά προϊόντα της χώρας μας.

Ήδη η Γαλλία και η Δανία βάζουν θέμα επανεξέτασης της ένδειξης «ΦΕΤΑ». Και στόχος τους είναι να γεμίσει η ευρωπαϊκή αγορά και βεβαίως και η χώρα μας με λευκό τυρί «τύπου φέτα» από αγελαδινό γάλα.

Και κλείνω με ένα ερώτημα: Έχουμε δυνατότητες, έστω κι αυτή την ώρα να ανατρέψουμε την κατάσταση; Μετά την πρόσφατη κύρωση με το Καναδά τα πράγματα δυσκολεύουν πολύ. Μόνη μας ελπίδα είναι να ζητήσουμε και να πετύχουμε την επανεξέταση του πρωτοκόλλου 3 για την πλήρη προστασία της φέτας και της ελιάς Καλαμάτας.

Βαγγέλης Αποστόλου: Δεν υπηρετούν το περιβαλλοντικό ισοζύγιο – καταργούν το τεκμήριο κυριότητας του Δημοσίου

 Χαλκίδα, 21 Οκτωβρίου 2022

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Τοποθέτηση του Βαγγέλη Αποστόλου, Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και πρώην Υπουργού, στη Διαρκή Επιτροπή Παραγωγής και εμπορίου με θέμα συζήτησης το σ/ν του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας «Ενσωμάτωση της Οδηγίας (ΕΕ) 2019/944 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 5ης Ιουνίου 2019 σχετικά με τους κοινούς κανόνες για την εσωτερική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας και την τροποποίηση της Οδηγίας 2012/27/ΕΕ και άλλες περιβαλλοντικές διατάξεις».

“Έχετε δημιουργήσει μια εικόνα ότι δεν γνωρίζετε τι σημαίνει αειφορία, τι σημαίνει και πως υπηρετείται το περιβαλλοντικό ισοζύγιο στο δασικό οικοσύστημα της χώρας μας. Δεν είναι μια στατική απεικόνιση. Και μόνο η προσέγγιση του άρθρου 117 παρ. 3 του Συντάγματος που αναφέρει ότι δάση και δασικές εκτάσεις που καταστράφηκαν δεν αποβάλλουν το χαρακτήρα που είχαν, κηρύσσονται υποχρεωτικά αναδασωτέα και αποκλείεται να διατεθούν για άλλο προορισμό. Αυτόν τον άλλο περιορισμό όντως το άρθρο 24 τον ξεπερνά, αλλά μόνον αν προέχει για την Εθνική Oικονομία η αγροτική εκμετάλλευση ή άλλη τους χρήση, που την επιβάλλει το δημόσιο συμφέρον. Και βέβαια ιδιαίτερα για λόγους πολεοδόμησης τέτοια αλλαγή χρήσης δεν προβλέπει ούτε και ο εκτελεστικός νόμος 998/79 του άρθρου 24.

Δύο από τα μεγάλα προβλήματα που τελευταία σας απασχολούν και έπρεπε να συνδεθούν με το περιβαλλοντικό ισοζύγιο είναι οι Δασωμένοι Αγροί και τα Εκχερσωμένα Δάση.

Όντως οι δασωμένοι αγροί υπερτερούν των εκχερσωμένων δασών. Όμως και στις δύο περιπτώσεις η αποδοχή των αιτημάτων για αποχαρακτηρισμό θα λειτουργήσει αρνητικά για το περιβαλλοντικό ισοζύγιο, πόσο μάλλον όταν περιλαμβάνει και εκτάσεις που δεν δεσμεύουν την αγροτική χρήση εις το διηνεκές.

Για να ξεπεράσουν το πρόβλημα με τις πράξεις κήρυξης αναδασωτέων και τους δασωμένους αγρούς φέρνει μια εγκύκλιο ο Γενικός Γραμματέας Δασών με ημερομηνία 12/10/22 με την οποία καταργεί ουσιαστικά το τεκμήριο κυριότητας του Δημοσίου στις άγριες γαίες.

Πριν από έναν χρόνο το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης εξέδωσε μια απόφαση - σταθμό για την υπεράσπιση της δημόσιας περιουσίας, για μια υπόθεση που κράτησε 50 χρόνια και αφορά την απόρριψη της διεκδίκησης από το Άγιον Όρος και συγκεκριμένο ιδιώτη μιας έκτασης 17.000 στρ. στη Χαλκιδική.

Το σημαντικότερο όμως είναι η βάση στην οποία στηρίχτηκε η απόφαση για την ισχύ του τεκμηρίου κυριότητας του Δημοσίου, “ότι η έκταση αποτελούσε δημόσια γαία του Οθωμανικού Δημοσίου, η οποία μετά την προσάρτηση των Νέων Χωρών περιήλθε στη κυριότητα του Ελληνικού Δημοσίου ως διαδόχου του Τουρκικού Δημοσίου”.

Το τεκμήριο αυτό υπάρχει όχι βέβαια επειδή θέλησαν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις μετά την απελευθέρωση να δημεύσουν αυτές τις γαίες, αλλά γιατί απορρέει από τη Συνθήκη Απελευθέρωσης της Κωνσταντινουπόλεως (1832), το Πρωτόκολλο του Λονδίνου (1830) και τις μετέπειτα συνθήκες προσαρτήσεων των Νέων Χωρών.

Το Ελληνικό Δημόσιο λοιπόν έχει το δικαίωμα να προβάλλει το τεκμήριο κυριότητας στις άγριες γαίες, δηλαδή στις μη καλλιεργούμενες και μη οικοδομήσιμες εκτάσεις.

Τι φέρνει η ρύθμιση του Γραμματέα; Διαβάζω από την εγκύκλιο τη σχετική διατύπωση: οι εν λόγω εκτάσεις θεωρούνται ιδιωτικές, εφόσον το Δημόσιο δεν θεμελιώνει δικαιώματα κυριότητας επ΄ αυτών βάσει τίτλου, διαθήκη, δωρεά, μη αρκούσης της επίκλησης του μαχητού τεκμηρίου κυριότητας.

Όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις μέχρι σήμερα υπερασπίστηκαν το τεκμήριο κυριότητας και βέβαια στις περιοχές της ελληνικής επικράτειας που τις αφορά.

Και ως μαχητό σημαίνει ότι στο Δημόσιο ανήκουν όλες οι άγριες γαίες, πλην αυτών που αναγνωρίστηκαν με έναν εκ των νομίμων τρόπων. Είτε με νομοθετική παρέμβαση του ελληνικού κράτους, από την πρώτη με το Βασιλικό Διάταγμα του 1836 μέχρι και τη πιο πρόσφατη του νόμου 3203/2003, είτε με αναγνωριστικές αποφάσεις του υπουργού Γεωργίας κατόπιν γνωμοδότησης του Συμβουλίου Ιδιοκτησίας Δασών στο οποίο προσέφυγαν οι ενδιαφερόμενοι, είτε με αμετάκλητες αποφάσεις των τακτικών δικαστηρίων. Αν ακολουθούσατε αυτές τις διαδικασίες τα προβλήματα θα ήταν πολύ λιγότερα.

Με τη σημερινή σας ρύθμιση αρχίζετε το ξήλωμα του τεκμηρίου κυριότητας. Κι αυτό θα αποτελέσει τη μεγαλύτερη επιβράβευση των καταπατήσεων δημόσιας περιουσίας από καταβολής του ελληνικού κράτους.

Είναι δυνατόν να αποχαρακτηρίζετε εκτάσεις που έχουν κηρυχτεί με πράξη συνταγματικής ισχύος αναδασωτέες χωρίς να εξετάζετε το αποτέλεσμα της συγκεκριμένης πράξης;

Πρόκειται για εκατομμύρια στρέμματα καταπατημένων εκτάσεων που θα φύγουν από τον αγροτικό χώρο, Πόσο μάλλον όταν ο αποχαρακτηρισμός τους δεν συνοδεύεται με την συγκεκριμένη υποχρέωση.”

Ζητούμενα στη νέα ΚΑΠ η πράσινη στροφή και η στήριξη της κτηνοτροφίας

Άρθρο του Βαγγέλη Αποστόλου, βουλευτή Ευβοίας ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ & πρώην Υπουργού

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ελέυθερος Τύπος» την Τετάρτη 19/10/2022

Η φετινή Agrotica συμπίπτει με την έναρξη της προγραμματικής περιόδου της νέας ΚΑΠ, για την οποία παρότι οι συζητήσεις έχουν ξεκινήσει εδώ και χρόνια, φτάσαμε δυστυχώς σήμερα στο σημείο να μην έχουμε ξεκάθαρες θέσεις για πολλά σοβαρά ζητήματα που εξακολουθούν να είναι σε εκκρεμότητα στα αρμόδια όργανα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Ασφαλώς ακόμη και οι πιο αισιόδοξοι δε θα μπορούσαν να προβλέψουν ότι η υλοποίηση της νέας ΚΑΠ θα συνδεόταν με απανωτές κρίσεις, από την κλιματική αλλαγή μέχρι την πανδημία, αλλά κυρίως με το πόλεμο στην Ουκρανία. Πάραυτα υπήρχε χρόνος, αφού τα εκκρεμή ζητήματα, που έχουν σχέση με το Στρατηγικό μας Σχέδιο (ΣΣ) για τον αγροτικό χώρο, την περιβαλλοντική συμμόρφωση και τη σύνταξη των Διαχειριστικών Σχεδίων Βόσκησης (ΔΣΒ) ήταν υποχρεώσεις γνωστές στη σημερινή κυβέρνηση από την ανάληψη των καθηκόντων της το 2019.

Ένα από τα κεντρικά επίδικα της διαβούλευσης αφορούσε στην «Πράσινη Αρχιτεκτονική» της νέας ΚΑΠ. Η περιβαλλοντική διάσταση σε συνδυασμό με την κλιματική αλλαγή και την αυξημένη ευαισθητοποίηση της κοινωνίας ως προς τα περιβαλλοντικά θέματα, οδήγησε στη διαμόρφωση μιας περισσότερο πράσινης ατζέντας και κατ΄ επέκταση στη δέσμευση για ενσωμάτωση της πράσινης στροφής στο σύνολο των πολιτικών της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης της ΚΑΠ.

Η διαβούλευση συνεπώς για τη νέα ΚΑΠ άπτεται του βαθμού ενσωμάτωσης σε αυτήν των κλιματικών και περιβαλλοντικών στόχων σε βάθος ουσιαστικά πενταετίας (2023-2027), με το Συμβούλιο Υπουργών να επιθυμεί μια ήπια προσαρμογή καθώς οι νέες και πιο φιλόδοξες δεσμεύσεις που θα χρειαστεί να αναλάβουν οι παραγωγοί προϋποθέτουν αφενός περισσότερο χρόνο προσαρμογής και αφετέρου περισσότερους πόρους, που όπως διαπιστώσαμε από τη συμφωνία για το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο(ΠΔΠ) δεν θα διατεθούν, αφού οι πόροι του για τη νέα ΚΑΠ μειώθηκαν αισθητά σε επίπεδο ΕΕ.

Για να προχωρήσουν όμως οι ενισχύσεις της κτηνοτροφίας πρέπει να συμμορφωθούμε πλήρως και με τις περιβαλλοντικές δεσμεύσεις που αποτυπώνονται στο Στρατηγικό Σχέδιο (ΣΣ) που κατέθεσε με μεγάλη καθυστέρηση η σημερινή Κυβέρνηση και στην υποχρέωσή μας για την ολοκλήρωση των Διαχειριστικών Σχεδίων Βόσκησης (ΔΣΒ).

Σύμφωνα με το Σ.Σ. της χώρας μας, οι κτηνοτρόφοι μπορούν να ενισχυθούν μέσω μίας μόνο ετήσιας παρέμβασης που αφορά στην περιβαλλοντική διαχείριση και βελτίωση των μόνιμων βοσκοτόπων, η οποία υλοποιείται από δύο δράσεις, την πρώτη που αφορά στη βελτίωση της περιβαλλοντικής κατάστασης βοσκήσιμων γαιών σε περιοχές που αντιμετωπίζουν κίνδυνο ερημοποίησης λόγω διάβρωσης και τη δεύτερη που αφορά στην εφαρμογή προγράμματος εμπλουτισμού και βελτιστοποίησης του σιτηρεσίου. Η πρώτη δέσμευση αφορά στους μη μετακινούμενους κτηνοτρόφους και η δεύτερη στους μετακινούμενους.

Η κυβέρνηση σχεδιάζει την εφαρμογή του μέτρου αυτού χωρίς να έχει ακόμα ολοκληρώσει τη σύνταξη των ΔΣΒ, παρά τις μεγαλεπήβολες εξαγγελίες. Από το σχεδιασμό του μέτρου είναι φανερό ότι εγκαταλείπει τη σύνταξή τους, καθώς μετατίθεται στην ευθύνη του κτηνοτρόφου η κατάρτιση ενός ετησίου σχεδίου διαχείρισης βοσκοτόπου της εκμετάλλευσης, με τη συνδρομή «πιστοποιημένου» συμβούλου. Με δεδομένο ότι το ΣΣ δεν έχει εγκριθεί ακόμα, τίθεται υπό αμφισβήτηση αν υπάρχει επάρκεια χρόνου για την έγκαιρη προετοιμασία των κτηνοτρόφων και την πιστοποίηση των συμβούλων μέχρι το τέλος του 2022.

Από την ώρα που εμείς ως Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πείσαμε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να διευρύνει ανάλογα και τον ορισμό των βοσκοτόπων στο κανονισμό Οmnibus, εξασφαλίζοντας με αυτό να γίνουν επιλέξιμες προς ενίσχυση αρκετές βοσκήσιμες γαίες, και μάλιστα είχαμε και τα πρώτα αποτελέσματα: Αυξήσαμε τις επιλεξιμότητες, πράγμα που μας απέφερε την επιστροφή 445 εκατ. ευρώ από τα πρόστιμα που μας είχαν επιβληθεί από ελέγχους της Επιτροπής στα χρόνια 2009 έως και 2011 κυρίως και ανάλογο αποτέλεσμα επιστροφών θα υπάρξει μελλοντικά και για τα υπόλοιπα πρόστιμα της περιόδου 2012-2014, εναντίον των οποίων έχει γίνει από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ανάλογη με τη προηγούμενη προσφυγή αποτελεί ολοκληρωτική καταστροφή η μη σύνταξή τους.

Η μη ολοκλήρωση των ΔΣΒ θα κάνει επίσης ασαφή τα κριτήρια με τα οποία θα οριστούν οι βοσκότοποι που έχουν προτεραιότητα, βρίσκονται δηλαδή σε κακή κατάσταση και αντιμετωπίζουν κίνδυνο ερημοποίησης. Είναι επίσης γνωστό ότι με την τεχνική λύση είναι διαφορετικοί αυτοί που κατανέμονται στους κτηνοτρόφους από αυτούς που χρησιμοποιούνται για βόσκηση.

Τα ερωτήματα πολλά: Πως θα εφαρμοστεί το μέτρο; Πως θα μετακινηθούν σε ορεινότερους βοσκότοπους οι κτηνοτρόφοι των νησιών;

Υπάρχει σχεδιασμός για τον τρόπο και τις περιοχές που θα μετακινηθούν οι κτηνοτρόφοι; Πότε θα καθοριστούν οι νέοι αυτοί βοσκότοποι; Πότε θα ενημερωθούν οι κτηνοτρόφοι για την υλοποίηση του μέτρου αυτού;

Αποδεικνύεται λοιπόν ότι η συνεχιζόμενη και γενικευμένη ανυπαρξία στήριξης της ελληνικής κτηνοτροφίας προδιαγράφει την άμεση κατάρρευσή της.

Ο ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ προτείνει την άμεση ολοκλήρωση των ΔΣΒ, την ουσιαστική αποκατάσταση των υποβαθμισμένων βοσκοτόπων με κατάλληλα για βόσκηση είδη και την εξασφάλιση επαρκούς στήριξης των κτηνοτρόφων μας και μέσω του Στρατηγικού Σχεδίου της χώρας μας.

Βαγγέλης Αποστόλου: Η οργάνωση της αντιπυρικής προστασίας και η αποκατάσταση των πυρόπληκτων περιοχών χρειάζονται επανεξέταση

Χαλκίδα, 18 Οκτωβρίου 2022

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Εισηγήσεις του Βαγγέλη Αποστόλου, Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και πρώην Υπουργού, στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Προστασίας Περιβάλλοντος, με θέμα τη συζήτηση επί των εισηγήσεων και έγκριση της Έκθεσης της Επιτροπής, για την οργάνωση της αντιπυρικής προστασίας και την αποκατάσταση των πληττόμενων περιοχών:

«Έχω γεννηθεί και μεγαλώσει σε ένα ορεινό χωριό της Β. Εύβοιας που στον ορίζοντά του αντικρίζεις σήμερα μόνο στάχτη και κάρβουνο. Αυτά που καταθέτω με τη σημερινή μου παρέμβαση στην Επιτροπή αποτελούν για μένα βιώματα και προσεγγίσεις μιας ζωής.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, πυρκαγιές στο φυσικό περιβάλλον της χώρας μας είχαμε και θα έχουμε γιατί στο μεσογειακό δασικό οικοσύστημά μας κυριαρχούν τα πυρόφιλα είδη, με βασικότερο τη χαλέπιο πεύκη. Κι αυτή η βλάστηση αν συνδυαστεί με τα μελτέμια, τις υψηλές θερμοκρασίες και το δύσκολο ανάγλυφο δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα για τους εμπρηστές. Και εμπρηστής δεν είναι η κλιματική αλλαγή. Είναι κάποιο ανθρώπινο χέρι, από τον εγκληματικά αμελή πολίτη που βάζει φωτιές για να κάψει κλαδιά, μέχρι το δημοτικό άρχοντα που παίρνουν φωτιά οι χωματερές του Δήμου του, τη ΔΕΗ με τους υποσταθμούς και τα καλώδιά της και την Πολιτεία που την επόμενη ημέρα σκέπτεται πως θα τακτοποιήσει τους καταπατητές. Η κλιματική αλλαγή επιδεινώνει και μεγεθύνει τις επιπτώσεις.

Στη χώρα μας κυριαρχούν δύο είδη πυρκαγιών, οι αγροτοδασικές, που αφορούν σε αγροτικού και δασικού χαρακτήρα εδάφη και οι περιαστικές, που αφορούν σε ένα ανθρωπογενές σύμπλεγμα δόμησης και βλάστησης. Και στις δύο χρειάζεται μια άλλη προσέγγιση.

Ξεκινώ από τις αγροτοδασικές, δηλαδή τις πυρκαγιές της επαρχίας. Όταν έγινε η μεταφορά της ευθύνης της δασοπυρόσβεσης από τη Δασική στη Πυροσβεστική Υπηρεσία το 1998 είχαμε και τότε πολλές φωτιές, αλλά ένα ελάχιστο ποσοστό εξελίσσονταν σε μεγάλες, γιατί υπήρχε έγκαιρη επέμβαση. Κι αυτή γινόταν βασικά από τους κατοίκους των πληττόμενων περιοχών, που ήταν κυρίως αγρότες και δασεργάτες, δηλαδή είχαν σχέση ζωής με τις καιγόμενες εκτάσεις.

Δυστυχώς, με τη μεταφορά αυτή άρχισε να βιώνει ο δασικός χώρος το παράδοξο, οι έχοντες ως απασχόληση τη διαχείριση του δάσους, δηλαδή οι δασικοί υπάλληλοι και όλοι οι εργαζόμενοι σε αυτό να μη συμμετέχουν όταν καιγόταν, ενώ ταυτόχρονα απομακρύνθηκαν και οι κάτοικοι που ζούσαν από και μέσα στο δάσος.

Η απουσία όμως αυτή όχι μόνο επέτρεψε στη πλειοψηφία των πυρκαγιών να γίνονται μεγάλες, αλλά και έφερε κι ένα άλλο αποτέλεσμα, την εξαφάνιση της πρόληψης και τη θεοποίηση της εναέριας καταστολής.

Είναι αναμφισβήτητο ότι η ύπαρξη αρκετών εναέριων μέσων καταστολής αποτελεί πλέον αναγκαιότητα. Δεν μπορεί όμως αυτή η προσέγγιση να αναιρεί την πρόληψη ως το βασικότερο εργαλείο υπεράσπισής της.

Επίσης σημαίνει αντιπυρικός σχεδιασμός και εργασίες αντιπυρικής προστασίας που ξεκινούν από καθαρισμούς και φτάνουν μέχρι τις αντιπυρικές ζώνες. Σήμερα το 99% των δασών της χώρας μας στερείται διαχειριστικών εκθέσεων και αντιπυρικών σχεδίων.

Σημαίνει φύλαξη και περιπολίες στα δάση. Σήμερα τα δάση όχι μόνο δεν τα επισκέπτονται πλέον οι άνθρωποι, αλλά ούτε και μπορούν να τα σκίσουν τα αγριογούρουνα που έχουν επεκτείνει το ζωτικό τους χώρο μέχρι τις πλατείες των αστικών περιοχών.

Μα πάνω από όλα πρόληψη σημαίνει και έγκαιρη επέμβαση, δηλαδή ο χρόνος της πρώτης επέμβασης στα επεισόδια να μην ξεπερνά τα 10-15 λεπτά.

Για να υπηρετηθούν όλα αυτά όμως πρέπει να εξασφαλιστεί μια χρηματοδότηση τέτοια που τουλάχιστον θα εξισορροπεί την αντίστοιχη της καταστολής.

Παράλληλα όμως πρέπει να δούμε και μια άλλη καταστροφική οπτική. Οι πυρκαγιές αυτές αφορούν σε σημαντικό βαθμό και τον αγροτικό χώρο που συμβάλλει καθοριστικά στη διαβίωση των κατοίκων σε αυτές τις περιοχές. Περί τους 580.000 πολίτες σε όλη τη χώρα έχουν κύριο ή συμπληρωματικό εισόδημα από τη συγκεκριμένη δραστηριότητα. Ειδικά η γεωργία από τις πυρκαγιές αυτές χάνει κάθε χρόνο περισσότερα από 50.000 στρ. καλλιεργειών, αλλά και άλλες υποδομές.

Επίσης το 50% των εκτάσεων δασικού χαρακτήρα χρησιμοποιούνται πλέον και από τους κτηνοτρόφους είτε για βόσκηση, είτε για δήλωση ως επιλέξιμες στον ΟΣΔΕ για τις ενισχύσεις.

Όμως όταν οι εκτάσεις αυτές καίγονται κηρύσσονται υποχρεωτικά αναδασωτέες και χάνουν τις δυνατότητες αυτές. Γι’ αυτό και μακροπρόθεσμα πρέπει να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις εκείνες που θα επιτρέψουν στους κατοίκους των περιοχών που πλήττονται από πυρκαγιές, δηλαδή τους αγρότες, τους κτηνοτρόφους, τους δασεργάτες, τους μελισσοκόμους, να ασχολούνται ενεργά και με την αποκατάσταση και την προστασία των δασών.

Στις περιαστικές βέβαια πυρκαγιές πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη βαρύτητα στη συμμετοχή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και στην οργάνωση της εθελοντικής δράσης.

Όλοι όσοι ασχολούνται σήμερα με την δασοπυρόσβεση χρειάζονται, αρκεί να έχουν συγκεκριμένους ρόλους στη συνεργασία.

Μια τέτοια πορεία στο μέλλον θα δημιουργήσει και τις προϋποθέσεις ενός ορθού συντονισμού από αυτούς που θα γνωρίζουν καλύτερα όλες τις παραμέτρους που επηρεάζουν την πορεία κάθε επεισοδίου αρκεί προηγούμενα να έχει στελεχωθεί με το απαραίτητο προσωπικό και τους απαιτούμενους πόρους.

Το κυρίαρχο όμως μέλημα της επόμενης ημέρας, στις πληγείσες από πυρκαγιές περιοχές, αποτελεί ο σχεδιασμός και η υλοποίηση εκείνων των παρεμβάσεων που θα διασφαλίσουν τη περιβαλλοντική αποκατάσταση.

Πρώτο βήμα η οριοθέτηση των καμένων και η καταγραφή τους, από την οποία πρέπει να αναδειχτούν, χωριστά, οι καταστροφές στα δασικού, αγροτικού και αστικού χαρακτήρα εδάφη.

Τα δασικά κηρύσσονται άμεσα αναδασωτέα σύμφωνα με το άρθρο 117 παρ. 3 που αναφέρει ότι κι αυτό ισχύει και για τις εκτάσεις που έχουν κηρυχθεί αναδασωτέες από προηγούμενες πυρκαγιές, δηλαδή η εκ νέου κήρυξή τους είναι υποχρεωτική. Η πράξη κήρυξης αναδασωτέων των καμένων εκτάσεων πρέπει να παρακολουθείται μέχρι την ολοκλήρωσή της, μη επιτρεπομένης της αναστολής ή της κατάργησής της, αφού πρόκειται για υποχρέωση της Πολιτείας που έχει άμεση σχέση με συνταγματική υποχρέωση.

Μέχρι σήμερα συμβαίνει το παράδοξο: Καμία πράξη κήρυξης αναδασωτέων, δηλαδή από το 1975 που θεσπίστηκε συνταγματικά η συγκεκριμένη δέσμευση, δεν έχει ολοκληρωθεί, δηλαδή δεν εξετάστηκαν τα αποτελέσματα της συγκεκριμένης πράξης.

Οι ζημιές στις υπόλοιπες εκτάσεις και στα ακίνητα πρέπει επίσης να καταγράφονται γιατί συνδέονται με τη διαβίωση των πληγέντων. Είναι πολλοί οι κάτοικοι που έχουν σχέση ζωής με όλες αυτές τις εκτάσεις, είτε με κύριο, είτε με συμπληρωματικό εισόδημα και γι αυτό το πρώτο που ζητούν είναι να τους καταβληθούν έγκαιρα οι αποζημιώσεις και οι ενισχύσεις που δικαιούνται.

Πάνω από όλα όμως βασικό ζητούμενο για αυτούς είναι να μείνουν στις ρίζες τους, να συνεχίσουν τη δουλειά που είχαν ή και μια άλλη που θα τους προτείνονταν.

Την ίδια βέβαια στιγμή πρέπει να αρχίσουν οι εργασίες περιβαλλοντικής αποκατάστασης, δηλαδή της αντιδιαβρωτικής και αντιπλημμυρικής προστασίας των καμένων, εργασίες που πρέπει να εκτελεστούν πριν μπει ο Χειμώνας.

Στην περιβαλλοντική αποκατάσταση πρέπει να ενταχθεί και η αντιμετώπιση της καμένης ξυλείας. Χρειάζεται να γίνουν υλοτομίες για να απομακρυνθεί το πολύ σε 2 χρόνια από την πυρκαγιά.

Κι επειδή πολλά λέγονται για νέα δάση μετά τις πυρκαγιές, που αφήνουν ακόμη ανοιχτά ζητήματα αλλαγής χρήσης, να ξεκαθαριστούν από την αρχή δύο πράγματα:

1) Όχι μόνο πρέπει να αφήνεται στη φύση το αναγεννητικό έργο, αλλά και να βοηθιέται γι αυτό και

2) η δασοπροστασία ως δραστηριότητα να ανήκει αποκλειστικά στους ανθρώπους του Δάσους.

Σχετικά όμως με τα δάση, καμένα και μη, θα εμφανιστούν και πολλά ζητήματα που πρέπει να απαντηθούν, όπως της κυριότητας, της δάσωσης αγρών, της λειτουργίας των αναγκαστικών δασικών συνεταιρισμών, αλλά και των συνεταιρισμών εργασίας.

Πριν από την καταστροφή γύρω από τα δάση, δραστηριοποιούνταν κι ένας κόσμος που η σχέση του με το δάσος ήταν αυτή που του εξασφάλισε τη παραμονή στα χωριά του, όπως οι ρητινοκαλλιεργητές που η δραστηριότητά τους συνδέεται με τη Χαλέπιο πεύκη, το κατ΄ εξοχήν πυρόφιλο είδος που υφίσταται τις μεγαλύτερες καταστροφές, οι δασεργάτες, και τα μέλη των δασικών συνεταιρισμών. Όλοι αυτοί λόγω της καταστροφής πρέπει να απασχοληθούν με εργασίες διαχείρισης των δασών, από την καλλιέργεια μέχρι τη φύλαξη.

Για τους ρητινοκαλλιεργητές, που αποτελούν και την πλειονότητα, αυτό πρέπει να γίνει μέχρι να δοθεί η δυνατότητα επαναπροσέγγισης της ρητινοκαλλιέργειας. Για τους υπόλοιπους η δασική απασχόληση να εξακολουθήσει να υπάρχει, ιδιαίτερα στη διαχείριση και την πρόληψη.

Πρέπει όμως να φροντίσουμε και δύο άλλες δραστηριότητες που έχουν σχέση με τα δάση και υπέστησαν μεγάλες ζημιές. Αυτές είναι η αιγοπροβατοτροφία και η μελισσοκομία.

Πέραν της εξασφάλισης ζωοτροφών οφείλουμε να βρούμε και τις εκτάσεις εκείνες που θα επιτρέπουν την άσκηση των συγκεκριμένων δραστηριοτήτων. Η κατάσταση είναι πιο δύσκολη για τους κτηνοτρόφους, αλλά πρέπει να βρεθεί μια λύση χαρακτηρισμού ως βοσκήσιμων γαιών συγκεκριμένων χορτολιβαδικών εκτάσεων εκτάσεων με χαμηλή ξυλώδη βλάστησης και απόδοσής τους στην κτηνοτροφία.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν μια ολιστική προσέγγιση για ένα δάσος που μπορεί να επανέλθει στην προτέρα κατάσταση. Παρέμβαση διαφοροποίησης της βλάστησης μπορεί και πρέπει να υπάρξει σε σημεία που η αναγέννηση δεν θα προχωρήσει και ιδιαίτερα σε περιοχές γύρω από χωριά και οικισμούς, όπου μπορούν να χρησιμοποιηθούν κυρίως δασικά είδη που καθυστερούν την επέκταση των πυρκαγιών, αλλά και διασφαλίζουν στους κατοίκους κάποιο εισόδημα.

Με μια τέτοια συστηματική υπηρέτηση όλων των παραπάνω είναι σίγουρο ότι όλο το φυσικό περιβάλλον που καταστράφηκε μπορεί να επανέλθει στη προτέρα της καταστροφής κατάσταση, η οποία θα επιτρέψει σε όλους όσους είχαν κάποια σχέση με την αποκατάσταση, να συνεχίσουν και με τη προστασία του.»